Eind vierde klas begon het toen vooral gevreesde boekenlijstfenomeen: 13 boeken in het verschiet. We werden op weg geholpen door klassikaal boeken te lezen die voor de lijst goed genoeg waren en hier verslagen over te maken. Die verslagen kwamen op dit leesblog en werden door klasgenoten aandachtig gelezen en bekritiseerd. Naarmate de jaren verstreken kregen we steeds meer vrijheid om onze eigen boeken te kiezen en het was aan ieder voor zich hoe hij of zij verder ging na het lezen van het boek.
Ikzelf heb er vanaf het begin voor gekozen om boekenverslagen te schrijven met hierin genoteerd de dingen die mij opvielen, een samenvatting, standaardinformatie en thematiek. Vaak raadpleegde ik hiervoor bronnen als de uittrekselbank (knipselkranten.nl) of uittreksels in papieren versie van de mediatheek. Op dit blog heb ik deze verslagen geplaatst voor het overzicht. De nummering staat voor de volgorde waarin ik de boeken gelezen heb. Hierbij heb ik geprobeerd een stijgende lijn te creëren. Zo is boek 1 een boek van leesniveau 2 (eilandgasten). Vanaf daar ben ik vrij lang op niveau 4 gebleven. Eind 5e klas merkte ik dat ik iets meer kon hebben en begon ik met Eline Vere aan 5. Het laatste boek is een niveau 6 boek. De meeste verslagen zijn standaardverslagen, maar af en toe zit er een afwijkend verslag tussen. Dit is het geval, als er een opdracht bij het boek of bij de stroming hoorde. Bij Woesten hoorde bijvoorbeeld een opdracht in het kader "Wereldoorlog".
NB Max Havelaar is een bijzonder geval op de lijst. Ik heb het grootste deel van het boek gelezen, maar dit ging zo moeizaam, dat ik besloten heb (in overleg) de gelijknamige film studeren te kijken en een boel samenvattingen en uittreksels te lezen. Dit is een bewuste keuze, omdat ik het boek ronduit energieslurpend vond om te lezen..
NB Ik heb een selectie gemaakt bij het samenstellen van de lijst. Zo las ik ook een aantal boeken van Renate Dorrestein (o.a. Zolang er leven is), het boek "Het diner" van Herman Koch, Hoffman's honger van Leon de winter en een aantal anderen. Ik heb ervoor gekozen alleen die boeken in mijn lijst te zetten die me het meest aanspraken en daarmee het best bij mij pasten. Ook staan er een aantal verplichte boeken in: 4 boeken bij het vak Literatuur en 2 die in de periode 1880-1940 vallen.
Leesdossier van Anna Roos
zondag 20 september 2015
Balans - evaluatie van proces boekenlijst
Boeken lezen, je vindt het fantastisch of je vindt het niks. Welke van de twee het wordt, blijkt vaak al op de basisschool. Daar vindt je altijd de lezers en degenen die dunne boekjes uit de kast trekken om er snel vanaf te zijn. Hoe jammer ik het ook vind, en hoe het ook niet in mijn complexe karakter past: ik ben destijds iemand uit de laatste groep geweest. Ik heb lezen nooit als een rustgevende hobby gezien, mede door het feit dat ik me slecht kan focussen en ontzettend langzaam lees. Als ik een zin lees, duurt dat lang en de kans is groot dat ik alles na 10 zinnen weer vergeten ben, waardoor ik terug moet lezen en de magie van het meegesleept worden in continuïteit al snel verdwenen is. De inhoud van boeken heb ik daarentegen altijd prachtig gevonden en het is voor mij dan ook altijd een wens geweest om te "leren" lezen.
Het verplicht lezen van deze 13 boeken - ik heb er uiteindelijk zelfs meer gelezen - was een mooie methode om dit in gang te zetten. Ik zag er tegenop en bij sommige boeken heb ik echt moeten doorzetten, met name bij Max Havelaar, omdat ik daarvan ook de inhoudt vreselijk vond. Het was negatief, ik vond het niet interessant en ik vond het een slecht samenhangend geheel. Gedurende de boekenreis heb ik echter ook een aantal boeken gelezen die mijn interesse zodanig wekten, die zo'n uitwerking op me hadden, die me letterlijk kippenvel bezorgden bij de laatste pagina, waardoor ik verder wílde lezen. Omdat ik geen makkelijke lezer ben, heb ik mijn titels telkens selectief uitgekozen. Ik heb dagen in de bieb rondgeslenterd om alle opties te bekijken, omdat ik wist dat ik er als niet-lezer niet veel meer dan 13 kon lezen.
Hierbij maakte ik soms inschattingsfouten. Zo dacht ik dat ik "Hofmans honger" van Leon de Winter fantastisch zou vinden, maar ik kwam er simpelweg niet door heen. Ik heb het boek tot bijna de laatste bladzijde gelezen om het vervolgens met tegenzin weg te leggen. Dat voelde echt als een verlies, alsof ik het niet had gehaald, maar ik heb ook geleerd dat het soms niet verkeerd is om een boek weg te leggen.
Ik denk dat ik voor mijzelf heb ontdekt wat lezen voor mij betekent. Ik vind dat een boek op welke manier dan ook een verrijkende werking moet hebben op jou als lezer. Dit kan een mooi verhaal zijn, een bewonderenswaardige hoofdpersoon, een nieuwe inzicht, een mooie schrijfstijl of een bijzondere setting. Als dit element voor jou als lezer ontbreekt, vindt ik het geen zonde om het verhaal los te laten. Dat vind ik niet méér. Ik zie daarmee een ontwikkeling bij mijzelf, waarin ik het lezen meer ben gaan zien als iets wat ik voor mezelf doe en minder als iets wat gelijk staat aan een toets leren en de stof "studerend' opnemen. Ook praktisch gezien zie ik de voordelen van het lezen voor de lijst. Ik heb klassiekers gelezen en kan daar nu over meepraten, ik ben iets sneller geworden en kan lastige zinnen makkelijker doorgronden.
Voor mij persoonlijk -zo heb ik ondervonden- is een boek een goed boek als het ofwel een positieve sfeer met zich meebrengt of een bijzonder, verrijkend inzicht bevat dat ik kan toepassen in mijn eigen zoektocht in een wereld vol onbeantwoorde vragen. Het eerste is niet snel terug te zien in literatuur. Er zit snel zware stof in een literair verhaal en als het een licht verhaal is zal er een diepere laag zijn die je als lezer moet ontdekken. Daarom lees ik nog steeds graag boeken die geen literaire titel hebben. Verrassende inzichten heb ik wél gevonden in mijn zoektocht naar de betekenis van literatuur voor mij als lezer. Sterker nog, ik ben er nu van overtuigd dat deze alleen in in literatuur te vinden zijn. Ik vond Rituelen een prachtig boek, waaruit ik daadwerkelijk inspiratie heb gehaald voor het alledaagse leven. De dag nadat ik het boek weglegde kwam ik een duif tegen, iets wat een motief vormt in het boek en moest daar hardop om lachen. Op dat moment herinnerde dat me aan de laatste bladzijde van het boek waarin de hoofdpersoon plots bewust wordt van het prachtige van zijn bestaan. De rest van de dag was ik extra bewust en gelukkig om de kleine mooie dingen die me die dag zijn overkomen.
Het boek was een niveau 6 boek, maar niet eerder las ik een boek voor de lijst waar ik zo gemakkelijk door heen kwam, omdat het me interesseerde en omdat het me wat deed. Daarom heb ik - noem het toeval of niet - het gevoel dat mijn zoektocht tijdens mijn schoolperiode hier ook mag eindigen. Volgend jaar zal ik de wijde wereld in gaan, ik zal gaan werken, gaan reizen en de tijd hebben om te doen wat ik wil doen om in mijzelf te investeren. Ik heb het afgelopen jaar een nieuw plan aan mijn reeds gemaakte plannen voor dit "lege" jaar toegevoegd: Ik zal met plezier wat vaker de boeken in duiken.
Het verplicht lezen van deze 13 boeken - ik heb er uiteindelijk zelfs meer gelezen - was een mooie methode om dit in gang te zetten. Ik zag er tegenop en bij sommige boeken heb ik echt moeten doorzetten, met name bij Max Havelaar, omdat ik daarvan ook de inhoudt vreselijk vond. Het was negatief, ik vond het niet interessant en ik vond het een slecht samenhangend geheel. Gedurende de boekenreis heb ik echter ook een aantal boeken gelezen die mijn interesse zodanig wekten, die zo'n uitwerking op me hadden, die me letterlijk kippenvel bezorgden bij de laatste pagina, waardoor ik verder wílde lezen. Omdat ik geen makkelijke lezer ben, heb ik mijn titels telkens selectief uitgekozen. Ik heb dagen in de bieb rondgeslenterd om alle opties te bekijken, omdat ik wist dat ik er als niet-lezer niet veel meer dan 13 kon lezen.
Hierbij maakte ik soms inschattingsfouten. Zo dacht ik dat ik "Hofmans honger" van Leon de Winter fantastisch zou vinden, maar ik kwam er simpelweg niet door heen. Ik heb het boek tot bijna de laatste bladzijde gelezen om het vervolgens met tegenzin weg te leggen. Dat voelde echt als een verlies, alsof ik het niet had gehaald, maar ik heb ook geleerd dat het soms niet verkeerd is om een boek weg te leggen.
Ik denk dat ik voor mijzelf heb ontdekt wat lezen voor mij betekent. Ik vind dat een boek op welke manier dan ook een verrijkende werking moet hebben op jou als lezer. Dit kan een mooi verhaal zijn, een bewonderenswaardige hoofdpersoon, een nieuwe inzicht, een mooie schrijfstijl of een bijzondere setting. Als dit element voor jou als lezer ontbreekt, vindt ik het geen zonde om het verhaal los te laten. Dat vind ik niet méér. Ik zie daarmee een ontwikkeling bij mijzelf, waarin ik het lezen meer ben gaan zien als iets wat ik voor mezelf doe en minder als iets wat gelijk staat aan een toets leren en de stof "studerend' opnemen. Ook praktisch gezien zie ik de voordelen van het lezen voor de lijst. Ik heb klassiekers gelezen en kan daar nu over meepraten, ik ben iets sneller geworden en kan lastige zinnen makkelijker doorgronden.
Voor mij persoonlijk -zo heb ik ondervonden- is een boek een goed boek als het ofwel een positieve sfeer met zich meebrengt of een bijzonder, verrijkend inzicht bevat dat ik kan toepassen in mijn eigen zoektocht in een wereld vol onbeantwoorde vragen. Het eerste is niet snel terug te zien in literatuur. Er zit snel zware stof in een literair verhaal en als het een licht verhaal is zal er een diepere laag zijn die je als lezer moet ontdekken. Daarom lees ik nog steeds graag boeken die geen literaire titel hebben. Verrassende inzichten heb ik wél gevonden in mijn zoektocht naar de betekenis van literatuur voor mij als lezer. Sterker nog, ik ben er nu van overtuigd dat deze alleen in in literatuur te vinden zijn. Ik vond Rituelen een prachtig boek, waaruit ik daadwerkelijk inspiratie heb gehaald voor het alledaagse leven. De dag nadat ik het boek weglegde kwam ik een duif tegen, iets wat een motief vormt in het boek en moest daar hardop om lachen. Op dat moment herinnerde dat me aan de laatste bladzijde van het boek waarin de hoofdpersoon plots bewust wordt van het prachtige van zijn bestaan. De rest van de dag was ik extra bewust en gelukkig om de kleine mooie dingen die me die dag zijn overkomen.
Het boek was een niveau 6 boek, maar niet eerder las ik een boek voor de lijst waar ik zo gemakkelijk door heen kwam, omdat het me interesseerde en omdat het me wat deed. Daarom heb ik - noem het toeval of niet - het gevoel dat mijn zoektocht tijdens mijn schoolperiode hier ook mag eindigen. Volgend jaar zal ik de wijde wereld in gaan, ik zal gaan werken, gaan reizen en de tijd hebben om te doen wat ik wil doen om in mijzelf te investeren. Ik heb het afgelopen jaar een nieuw plan aan mijn reeds gemaakte plannen voor dit "lege" jaar toegevoegd: Ik zal met plezier wat vaker de boeken in duiken.
Rituelen (boekenlijstboek 13)
Algemene informatie
o Rituelen – Cees Nooteboom
o 1e druk 1980
o 191 blz.
o niveau 6
o genre: ideeënroman, psychologische roman
o Het vertelperspectief is auctoriaal.
o Titelverklaring: Het boek bespreekt uitgebreid de
complicaties van het bestaan. Dat de aarde ingewikkeld is en dat er veel
onbeantwoorde vragen zijn wordt veel herhaald en besproken. De personages in
het boek geven vorm aan dit dilemma: Kies je er voor om de onduidelijkheid zo
te laten en geen vragen te stellen, of maak je je eigen “rituelen” om zelf orde
in je leven te brengen? Inni Wintrop, de hoofdpersoon, wil het liefst zonder
rituelen leven en alles open laten, maar het is ook een complexe man die
continu over alles nadenkt en het is om die reden dat hij aangetrokken wordt
door mensen die wel met strenge rituelen leven, zoals vader en zoon Taads in
het verhaal.
Opbouw
Het boek is verdeeld in drie delen die niet chronologisch
worden geschikt: Intermezzo 1963 (niet verder in hoofdstukken verdeeld), Arnold
Taads 1953 (verdeeld in 16 korte hoofdstukken) en Philip Taads 1973 (verdeeld
in 13 korte hoofdstukken)
Samenvatting (bron: collegenet)
Deel
1 (1963) is een beschrijving van het huwelijk van Inni en Zita dat stukloopt na
6 jaar. Inni wordt beschreven als een persoon zonder regelmatig beroep, hij
schrijft horoscopen voor een krant, volgt de beursberichten en handelt af en
toe wat in kunstvoorwerpen. Zita wordt beschreven als een vrouw die als het
ware in overeenstemming leeft met oude natuurlijke wetten, compleet
verschillend van Inni, die geen vaste ordening in zijn leven heeft. Inni heeft
Zita een abortus laten ondergaan en heeft regelmatig iets met andere vrouwen.
Zita wordt verliefd en vertrekt met een Italiaanse fotograaf. Als Inni dit
ontdekt doet hij dronken een mislukte zelfmoordpoging.
Deel
2 (1953) is een beschrijving van de kennismaking en blijvende vriendschap met Arnold
Taads. Inni, die een kantoorbaantje heeft, krijgt bezoek van zijn tante
Thérèsa. Zij brengt hem naar Arnold Taads, die eenzaam in de bossen leeft en in
de winter in de Zwitserse Alpen. Arnold Taads heeft zijn leven heel precies
georganiseerd. Hij spreekt met Inni over God en over het existentialisme. Inni
herinnert zich hoe hij zijn geloof verloor
toen hij een monnik tijdens de Heilige Mis zag sterven. Tijdens een familiebezoek met Arnold leert hij Petra, een dienstmeisje, kennen. Met haar heeft hij een sexuele ervaring en het is het begin van zijn levensreligie: vrouwen. Bij het diner wordt Inni ziek van de drank en van het gepraat tussen de atheïst Taads en de katholieke professor in de
heologie Monsigneur Terruwe. Petra zoekt hem weer op en de troost daarvan houdt Inni in leven. Inni bezoekt Taads daarna nog vaak totdat die sterft in de Zwitserse Alpen, zoals Inni in een visioen had gezien.
toen hij een monnik tijdens de Heilige Mis zag sterven. Tijdens een familiebezoek met Arnold leert hij Petra, een dienstmeisje, kennen. Met haar heeft hij een sexuele ervaring en het is het begin van zijn levensreligie: vrouwen. Bij het diner wordt Inni ziek van de drank en van het gepraat tussen de atheïst Taads en de katholieke professor in de
heologie Monsigneur Terruwe. Petra zoekt hem weer op en de troost daarvan houdt Inni in leven. Inni bezoekt Taads daarna nog vaak totdat die sterft in de Zwitserse Alpen, zoals Inni in een visioen had gezien.
Deel
3 (1973) beschrijft de toevallige ontmoeting en de vriendschap met Philip
Taads. Voor de ontmoeting had hij met een meisje, waar hij later
meer naar bed ging, een duif begraven die door een auto was geraakt. Na de begrafenis ging hij naar 2 kunsthandelaren om tekeningen te verkopen. Bij één van die kunsthandelaren ontmoet hij Philip Taads, die vooral is geïnteresseerd in de ceremoniële theekommen en die cultuur. Na de ontmoeting bezoekt Inni Philip nog vaak in zijn witte, bijna lege appartement als een soort monnik en net als vader alleen. Ook zijn leven is als een
ritueel geordend, maar in het teken van de Zen-filosofie. Philip Taads heeft na lang sparen eindelijk zo'n theekom kunnen kopen en nodigt Inni en de kunsthandelaar uit voor een officiële theeceremonie. Een paar dagen na de ceremonie treffen ze een leeg appartement en een kapotte theekom aan. Kort daarna horen ze dat Taads zelfmoord heeft gepleegd door zich te verdrinken. Inni en de kunsthandelaar zijn de enige gasten op de crematie.
meer naar bed ging, een duif begraven die door een auto was geraakt. Na de begrafenis ging hij naar 2 kunsthandelaren om tekeningen te verkopen. Bij één van die kunsthandelaren ontmoet hij Philip Taads, die vooral is geïnteresseerd in de ceremoniële theekommen en die cultuur. Na de ontmoeting bezoekt Inni Philip nog vaak in zijn witte, bijna lege appartement als een soort monnik en net als vader alleen. Ook zijn leven is als een
ritueel geordend, maar in het teken van de Zen-filosofie. Philip Taads heeft na lang sparen eindelijk zo'n theekom kunnen kopen en nodigt Inni en de kunsthandelaar uit voor een officiële theeceremonie. Een paar dagen na de ceremonie treffen ze een leeg appartement en een kapotte theekom aan. Kort daarna horen ze dat Taads zelfmoord heeft gepleegd door zich te verdrinken. Inni en de kunsthandelaar zijn de enige gasten op de crematie.
Ruimte en Tijd
De locatie van het verhaal is grotendeels Amsterdam.
Daar wonen de meeste personages. Kort worden de bergen als geliefde locatie van
Arnold Taads besproken en ook Doorn en Hilversum komen naar voren.
De tijd werkt met terugsprongen en vooruitblikken.
Eerst wordt verteld over 1963, dan over 1953 om vervolgens 20 jaar vooruit te
blikken.
Thema
o
de keuze tussen chaos en ordening van het leven dat vol vraagstukken zit.
o
onbeantwoorde levensvragen
Motieven
o beursindexen
o eenzaamheid en depressie: Beide Taadsen zijn zeer
eenzaam en vinden het leven zinloos. Ook Inni heeft een negatieve visie tot de
laatste bladzijde.
o de dood (Inni’s mislukte zelfdodingpoging, Arnold
Taads dood en Philip Taads zelfdoding)
o vrouwen en seks
o duiven
o bloed en wijn die onlosmakelijk met elkaar zijn
verbonden. Inni heeft ooit een priester zien sterven toen hij het heilig
avondmaal voor het kerkgezelschap beoefende en sinds dien kan Inni het beeld
niet uit zijn gedachten krijgen.
o visioenen van Inni
Verwachting en Uitkomst
Ik koos dit boek in eerste
instantie om een niveau 6 boek geprobeerd te hebben. Dit vond ik echt passen
bij het lezen voor de lijst. Ik had niet verwacht dat ik het het mooiste boek
zou vinden, wat namelijk het geval is.
Eline Vere (boekenlijstboek 12)
Algemene
informatie
o Eline Vere – Couperus
o ondertitel: een Haagsche roman
o 1e druk 1889, 14e druk gelezen door mij
o niveau 5
o genre: ‘wordt gerekend tot
het naturalisme (een extreme variant van het realisme). Omstreeks 1870 was er
behoefte aan absolute waarheid. Er wordt zo precies mogelijk de waarheid
verbeeld. Ook wordt duidelijk gemaakt dat de mens bepaald is door erfelijke
eigenschappen, milieu en omstandigheden. Psychologische diepgang is ook een
belangrijk aspect in het verhaal. Ook is het een psychologische roman.
o Het vertelperspectief
is auctoriaal, want de verteller weet alles, maar soms is er opeens een
hij-zijperspectief (personaal).
o 570 blz.
o lastig taalgebruik met veel oud-Nederlandse zinnen en moeilijke zinsbouw.
o 570 blz.
o lastig taalgebruik met veel oud-Nederlandse zinnen en moeilijke zinsbouw.
Opbouw
36 hoofdstukken die weer onderverdeeld zijn in nummers. Die betreft niet per
se een scheidslijn. Soms gaat dezelfde handeling door in 1,2 en 3, 4,5 en 6 zijn
dan een andere gebeurtenis. Samen zijn ze bijvoorbeeld hoofdstuk 3. De hoofdstukken zijn in Romeinse cijfers weergegeven.
Personages (omdat het er enorm veel zijn)
Hoofdpersoon Eline Vere is de zus van Betsy. Ze hebben geen ouders meer en
zijn opgevoeg door een soort tante. De Vere’s hebben ook een neef: Vincent
Vere. Eline is, ondanks het feit dat het niet kan, een soort van verliefd op
hem. Dit heeft er waarschijnlijk mee te maken dat hij haar aan haar vader doet
denken. Vere heeft een goede Amerikaanse vriend, Lawrence St. Clare. Hij vraagt
Eline ten huwelijk en wordt afgewezen. Mina en Grete zijn allebei “meid” in het
gezin. Dan is er ook nog oom Daniel Vere en zijn vrouw Elize. Ze zijn de voogd
van Eline en Betsy.
Betsy is getrouwd met Henk van Raat. Hij is de broer van Paul van Raat.
Paul trouwt met Frederique van Eerlevoort. De moeder, mevrouw van Raat, heeft
een zus en dat is mevrouw Verstraeten.
De Vanraets bestaan uit Marie, Lilly (trouwt met George de Woude, een buur)
en meneer en mevrouw Verstraeten die dus tante is van Henk en Paul.
De Woude-VanBerg bestaat dus uit George en zijn zus Emilie
De van Eerlevoorts bestaan uit mevrouw (de moeder), de eerder genoemde
Fréderique, Otto (later getrouwd met Marie Verstraeten), Etienne (Eetje), en Mathilde van
Rijssel-Eerlevoort (was getrouwd met meneer van Rijssel en door hem verlaten,
waarna ze terug ging naar haar ouderlijk huis). Mathilde (Tilly) heeft
kinderen, een hoop, o.a. Nico en Tina. Deze zijn dus bij die vrouw in huis aan
het begin van het boek omdat ze geen partner hebben. De wel getrouwde zoons en
dochters wonen op een plek genaamd “De Horze”. Daar komen veel personages naar
toe tijdens de vakantieperiodes. Ze heten Theodore, Catherine en Suzanne. Zij
hebben allemaal weer kinderen, waarvan alleen Marianne (kind van Theodore en
Truus) vaak genoemd wordt en Kitty (kind van Catherine).
Jeanne Ferelijn is een vriendin van Eline en Betsy van vroeger waar ze weer
mee in contact komen. Ze heeft kinderen waaronder Dora en een man Frans, die in
Indie werkt en vaak weg is. Ze gaat een keer mee en overlijdt aan ziekte.
Meneer Hovel, waar Paul gaat werken als advocaat.
Toos (Kato) Verstoor en mevrouw, moeder Verstoor.
Fabrice, een acteur waar Eline in het begin, als ze nog minder complex is
en actrice wil worden, heel erg verliefd op wordt.
Samenvatting Eline (bron: collegenet)
Alles komt over als heel gezellig en gelukkig. Je maakt
kennis met de personen en met Eline. De eerste situatie begint met Eline die
een opera ziet. Ze wordt verliefd op de zanger Fabrice. Ze begint plaatjes van
hem te kopen en maakt een album. Daarna maakt ze iedere ochtend wandelingen in
de hoop hem tegen te komen. Als ze voor Sinterklaas een waaier krijgt van een
onbekende, fantaseert ze meteen dat die van Fabrice komt. Als ze weer naar een
stuk van hem gaat, ziet ze hem optreden als burger en ziet ze hoe hij echt is
en is op slag niet meer verliefd.
Eline ontdekt waar de waaier vandaan komt. Otto van Elzevoort heeft hem gegeven. Ze gaat zich meer voor hem interesseren en hij vraagt haar ten huwelijk. Ze twijfelt hevig maar zegt toch ja. Ze is een tijd intens gelukkig en dan gaan ze met ze allen op vakantie naar het landgoed ter Horze.
Vincent logeert bij Betsy en Henk. Als Eline thuis komt gaat ze meer met hem optrekken. Hij maakt haar aan het twijfelen over haar relatie met Otto. Ze besluit het toch uit te maken. Eline maakt het door middel van een brief uit met Otto. Ze sluit zich daarna op in haar kamer en is heel verdrietig.
Betsy stuurt Vincent weg. Eline is daar woest over en vlucht het huis uit, ze trekt bij haar jeugdvriendin Jeanne in. Ze belt wanhopig aan. Jeanne verzorgt haar en Eline trekt voor een maand bij haar in huis.
Eline’s oom, Daniël, komt haar opzoeken en vraagt of ze mee gaat op reis. Eline stemt toe en verdwijnt voor anderhalf jaar uit beeld.
Eline komt weer terug en gaat bij mevrouw Van Raat wonen. Ze is erg ongelukkig en sterk vermagert van haar reis. De dokter constateert een kiem van longtering en een zenuwafwijking.
Eline vertrekt naar Brussel waar ze bij haar oom gaat wonen.
Eline gaat weer terug naar Den Haag waar ze nog een tijdje bij Henk en Betsy verblijft. Dan gaat ze in een pension wonen omdat ze hen geen ellende aan wil doen. Ondertussen verergert haar kwaal, ze kan niet meer slapen en ze is zeer zwaarmoedig. Ze neemt een overdosis morfine en sterft.
Eline is begraven. Paul van Raat, Henk’s broer, trouwt met Otto's zus Frédérique en Otto trouwt met Marie.
Eline ontdekt waar de waaier vandaan komt. Otto van Elzevoort heeft hem gegeven. Ze gaat zich meer voor hem interesseren en hij vraagt haar ten huwelijk. Ze twijfelt hevig maar zegt toch ja. Ze is een tijd intens gelukkig en dan gaan ze met ze allen op vakantie naar het landgoed ter Horze.
Vincent logeert bij Betsy en Henk. Als Eline thuis komt gaat ze meer met hem optrekken. Hij maakt haar aan het twijfelen over haar relatie met Otto. Ze besluit het toch uit te maken. Eline maakt het door middel van een brief uit met Otto. Ze sluit zich daarna op in haar kamer en is heel verdrietig.
Betsy stuurt Vincent weg. Eline is daar woest over en vlucht het huis uit, ze trekt bij haar jeugdvriendin Jeanne in. Ze belt wanhopig aan. Jeanne verzorgt haar en Eline trekt voor een maand bij haar in huis.
Eline’s oom, Daniël, komt haar opzoeken en vraagt of ze mee gaat op reis. Eline stemt toe en verdwijnt voor anderhalf jaar uit beeld.
Eline komt weer terug en gaat bij mevrouw Van Raat wonen. Ze is erg ongelukkig en sterk vermagert van haar reis. De dokter constateert een kiem van longtering en een zenuwafwijking.
Eline vertrekt naar Brussel waar ze bij haar oom gaat wonen.
Eline gaat weer terug naar Den Haag waar ze nog een tijdje bij Henk en Betsy verblijft. Dan gaat ze in een pension wonen omdat ze hen geen ellende aan wil doen. Ondertussen verergert haar kwaal, ze kan niet meer slapen en ze is zeer zwaarmoedig. Ze neemt een overdosis morfine en sterft.
Eline is begraven. Paul van Raat, Henk’s broer, trouwt met Otto's zus Frédérique en Otto trouwt met Marie.
Samenvatting geheel (Bron: http://www.verdec.com/hulpje/boekvers/eline.htm)
Meneer Verstraeten viert zijn
verjaardag. Hij heeft veel goede kennissen uitgenodigd, waaronder de familie
Van Raat en familie De Woude van Bergh. De 23-jarige Eline Vere laat verstek
gaan. Ze voelt zich lusteloos, maar haar zus Betsy en zwager Henk van Raat zijn
wel van de partij. Tijdens het feestje worden een drietal tableaux vivants
vertoond, waarin o.a. Frédérique - Freddy - van Erlevoort een rol speelt. De
avond wordt afgesloten met een souper. Bij thuiskomst treffen Betsy en Henk
Eline aan, die nog niet is gaan slapen. Betsy heeft geen zin om met haar te
praten, maar Eline stort haar hart uit bij Henk. Ze zou het liefst sterven, haar
leven heeft toch geen nut. Henk weet haar te bedaren en vrolijkt haar weer op.
Een paar dagen later gaat Eline alsnog bij dhr. Verstraeten langs om hem te
feliciteren. Eline ziet hoe de fotograaf opnamen maakt van de tableaux.
Vergeleken met de andere meisjes voelt Eline zich al oud.
Betsy organiseert een intiem diner,
waarvoor de familie De Woude van Bergh en de familie Ferelijn, uitgenodigd
zijn. Jeanne Ferelijn is een vroegere schoolvriendin van Betsy en Eline, maar
het verschil tussen hen is groter geworden. De familie Ferelijn is een
eenvoudige ambtenarenfamilie met drie kinderen. Ze bewonen een bovenhuis in Den
Haag. Jeanne voelt zich niet thuis bij de familie Van Raat. Ze vindt dat Eline
veranderd is en ook Betsy’s laatdunkende toon irriteert haar. Eigenlijk heeft
ze er spijt van dat haar man, Frans, de uitnodiging aangenomen heeft. Als de
familie Ferelijn naar huis is, gaan Eline en Betsy met broer en zus De Woude
van Bergh naar de Franse opera ‘Le Tribut de Zamora’. In de opera treedt de
nieuwe bariton Théo Fabrice op. Eline is zeer van hem onder de indruk en
bewondert zijn stem. Tijdens de pauze duikt plotseling neef Vincent Vere op. Ze
hebben hem al lange tijd niet meer gezien, omdat hij altijd voor zaken op reis
is. Vincent vindt Fabrice maar ‘een lelijke, dikke baas.’.
Mevrouw Van Raat komt langs om thee te
drinken. Eline en Paul van Raat zingen duo’s uit ‘Une Nuit à Venise’ en ‘Roméo
et Juliette’. In gedachten is Eline steeds bij Fabrice. Ze leest diverse
positieve recensies over zijn optreden. Op sinterklaasavond is de familie Van
Raat en Verstraeten uitgenodigd bij de Van Erlevoorts. Eline krijgt een
prachtig cadeau: een waaier, beschilderd door Bucchi. Freddy van Erlevoort weet
dat het geschenk van haar broer Otto is, maar verzwijgt dit feit. Eline is er
echter van overtuigd dat ze hem van Fabrice heeft gekregen. In de periode die
daarop volgt, koopt Eline foto’s van Fabrice en legt ze een heel album over hem
aan. Ze gaat ’s morgens wandelen in de hoop dat ze hem tegenkomt. In de opera
zit ze vooraan, omdat ze het gevoel heeft dat hij speciaal voor haar zingt. Na
een boswandeling met de honden van Henk en Betsy, krijgt Eline grote ruzie met
Betsy. Ze heeft, tegen de afspraak in, de honden naar huis meegenomen. Ze
spreken een week lang niet meer met elkaar.
Eind januari is Eline jarig. Henk
brengt het cadeau naar Eline’s kamer, omdat ze weigert beneden te komen. Later
laat Eline zich toch nog even zien. Het komt tot een formele verzoening tussen
Eline en Betsy, maar de spanningen blijven. Ook Vincent komt op
verjaardagsvisite. Eline heeft veel sympathie voor Vincent, omdat er een
treffende gelijkenis is met haar overleden vader. Vincent vertelt haar over
zijn Amerikaanse vriend, die voor hem een baan zoekt. Eline geeft aan dat ze
zelf ook wel weg zou willen uit Den Haag.
Lili Verstraeten krijgt bezoek van
Georges de Woude van Bergh. Ze ontvangt hem koel, maar is verward over haar
gevoelens voor hem. Georges bespreekt met zijn zus Emilie de financiële
consequenties van een eventueel huwelijk met Lili.
Eline bezoekt opnieuw het optreden van
Fabrice in het concert ‘Diligentia’. De operazanger treedt ditmaal op als een
‘dikke timmerman in rok’. Eline’s liefde voor hem is als sneeuw voor de zon
verdwenen. Als ze thuis komt verbrandt ze haar album met zijn foto’s, die ze
drie maanden lang koesterde.
In het voorjaar maakt Otto Eline het
hof. Iedereen praat erover en verwacht binnenkort hun verlovingsaankondiging.
Freddy is niet gelukkig met de partnerkeuze van haar broer. Ze vindt Eline een
‘stuk onnatuur’. Eline twijfelt over Otto’s huwelijksaanzoek. Nooit had Otto’s
beeld haar gedachten ook maar een ogenblik vervuld. Ze besluit een partijtje te
organiseren en Otto uit te nodigen. De overige gasten wachten de hele avond op
de grote mededeling, maar deze blijft uit. Als alle gasten weer naar huis zijn,
valt Eline huilend in Henks armen. Ze is verward en weet niet wat ze moet doen.
Uiteindelijk accepteert ze Otto’s aanzoek. Otto wil juist naar huis gaan, als
Eline haar instemming geeft. De verloving is daarmee een feit. Freddy uit haar
gevoelens over Eline bij de zusjes Verstraeten. Ze had haar broer nog zo
gewaarschuwd voor Eline. Het verliefde paar trekt er regelmatig op uit om te
wandelen op het Scheveningse strand. Ook Georges en Lili zijn er vaak te vinden.
Eline wordt door de familie Van Erlevoort uitgenodigd, om de zomer door te
brengen op hun landgoed De Horze in Gelderland. Betsy vraagt Vincent om te
blijven logeren, gedurende de periode dat Eline weg is. Eigenlijk mag ze hem
niet, want hij is haar absolute tegenpool.
Eline voelt zich erg gelukkig op De
Horze. Ze kan geheel zichzelf zijn en Otto’s liefde geeft haar vleugels. Ze
krijgt een compleet andere kijk op de wereld, dan die ze kent uit de vele
romannetjes. Eline is lief en aardig voor alle familieleden en uiteindelijk
weet ze zelfs Freddy’s sympathie voor haar te winnen. Desondanks voelt Eline
grote angst; haar geluk is bijna volmaakt.
In september keert Eline weer terug
naar haar familie in Den Haag. Vincent is van mening dat de mens geen vrije wil
heeft en afhankelijk is van het noodlot. In eerste instantie bestrijdt Eline
zijn mening, maar als snel slaat de twijfel weer toe. Eline is bang dat haar
relatie met Otto ook bepaald is door omgeving en omstandigheden. Plotseling
valt Vincent flauw. De dokter adviseert hem rust te nemen en het bed te houden.
Eline is bang dat Vincent heimelijk verliefd op haar is en besluit hem te
verzorgen. Enkele dagen later ontvangt Vincent een brief van zijn Amerikaanse
vriend Lawrence St. Clare. Hij schrijft dat hij in New York een betrekking voor
hem heeft gevonden. Betsy en Otto geven te kennen, dat ze blij zijn dat Vincent
weer vertrekt. Eline heeft Otto steeds verdedigd, maar valt nu zelfs ook tegen
hem uit. Henk dwingt Eline haar excuses te maken, maar de breuk blijft
aanwezig. Eline voelt zich verward over haar gevoelens voor Otto en Vincent. Ze
schrijft Otto een brief waarin ze de verloving verbreekt. Otto beseft dat Eline
nooit werkelijk van hem gehouden heeft en vindt steun bij zijn familie.
Betsy heeft genoeg van Vincent. Ze
vindt haar neef een klaploper en een nietsnut. Na een knallende ruzie, besluit
Vincent te vertrekken. Hij neemt afscheid van Eline, die niet begrijpt waarom
hij niet op haar avances in gaat. Tijdens een diner uit Eline haar woede over
Vincents vertrek en Betsy’s rol in die kwestie. Thuisgekomen wordt de discussie
voortgezet en rent Eline het huis uit. Ze zoekt steun bij de familie Ferelijn,
waar ze ruim een maand verblijft. Eline’s gezondheid is sterk achteruit gegaan,
maar ze herstelt goed. Betsy schakelt de hulp in van oom Daniël Vere en zijn
vrouw Elise. Ze nemen Eline mee om te gaan reizen, zodat ze tot rust kan komen.
Gedurende de anderhalf jaar dat Eline
weg is, gebeurt er veel. Georges en Lili trouwen. Marie Verstraeten is verliefd
geworden op Otto van Erlevoort. Als Eline terugkeert naar Den Haag, trekt ze in
bij mevrouw Van Raat. De lieve vrouw heeft een kamer ingericht, met al haar
persoonlijke spulletjes. Eline is gelukkig, omdat ze nu bij mensen is die ècht
van haar houden. Lichamelijk gaat het echter slecht met haar. Ze hoest veel,
kan niet meer zingen en heeft last van hallucinaties. De dokter stelt vast dat
Eline last heeft van longtering, als gevolg van een verwaarloosde kou. Ook ziet
hij dat Eline iets heeft wat hij het noodlot van haar familie noemt. Hij
adviseert haar veel rust te nemen. Eline probeert wat afleiding te zoeken. Ze
wijdt zich aan liefdadigheid en religie, maar kan daarin ook geen levensdoel
vinden. Eline vindt dat ze niet voldoende rust vindt bij mevrouw Van Raat en ze
besluit weer naar haar oom en tante in Brussel te gaan.
Ook haar verblijf in Brussel is niet
wat Eline ervan verwacht had. Ze voelt zich niet thuis bij de levensstijl van
oom Daniël en tante Elise. Plotseling komen Vincent en Lawrence St. Clare op
bezoek in Brussel. St. Clare heeft belangstelling voor Eline en is van mening
dat zij in Brussel niet op haar plaats is. Eline is onder de indruk van zijn
onafhankelijkheid, rust en wilskracht. Na een paar dagen kondigen Vincent en
St. Clare hun vertrek naar Rusland aan. St. Clare doet Eline een
huwelijksaanzoek, maar Eline durft niet direct antwoord te geven. Ze belooft
hem meer duidelijkheid als hij over vijf maanden terug komt.
Mevrouw van Raat zorgt ervoor dat haar
zoon Paul en Freddy van Erlevoort weer bij elkaar komen. Frédérique had hem
trots afgewezen toen hij haar plotseling kuste. Later kreeg ze hier spijt van.
Eline besluit weer terug te gaan naar
Den Haag. Haar zus Betsy heeft inmiddels een pensionkamer voor haar gevonden,
waar ze kan wonen. Eline krijgt daar de kans om rustig na te denken over haar
leven. Ze wordt depressief en denkt aan zelfmoord. Haar hysterieaanvallen
worden onderdrukt door morfine. Ze ziet geen verschil meer tussen waarheid en
fantasie. Ook is ze van mening dat niet zij, maar Otto trouweloos is geweest.
In een vlaag van waanzin neemt ze een teveel aan morfine, waardoor ze voorgoed
inslaapt.
Na haar dood trouwen Paul en Freddy.
Paul krijgt tevens een aanstelling als burgemeester in Heibeek. Marie trouwt
met Otto van Erlevoort, die eindelijk zijn verdriet om Eline heeft overwonnen.
Ruimte en Tijd
De meeste dingen spelen zich af in Den Haag. Sommige stukken zijn in “De
Horze” in Gelderland en Eline is een lange tijd in Brussel bij oom Daniel,
waarmee ze veel andere plekken bereist.
Het speelt zich af
aan het einde van de negentiende eeuw. Je krijgt een overtuigend beeld van de
leefstijl van de hogere Haagse milieus. Het verhaal speelt zich af aan het
einde van de negentiende eeuw. De totale vertelde tijd is ongeveer vierenhalf jaar. De gebeurtenissen worden in chronologische volgorde
verteld, afgewisseld door flash-forwards (sprongen van een en anderhalf jaar)
en enkele flash-backs.
Thema
-Noodlot: Dit is het
hoofdthema in Eline Vere.
Volgens Vincent Vere heeft de mens geen eigen wil en is zijn toekomst bepaald
door het noodlot. De angst voor het noodlot treft Eline. Ze is bang dat haar
huwelijk met Otto alleen maar bepaald is door erfelijke factoren en
omstandigheden.
-Milieu: Het thema
milieu hangt nauw samen het hoofdthema noodlot. Alle verhaalfiguren zijn
gevormd door hun afkomst. Eline is van gegoede familie en heeft een eigen
kapitaal. Ondanks haar afkomst, kan ze zich niet thuis voelen in het Haagse
milieu van partijtjes, opera en tableaux vivants. De ‘armere’ familie Ferelijn
leeft eenvoudig. Jeanne Ferelijn vindt zelfs dat haar vroegere
schoolvriendinnen Eline en Betsy erg veranderd zijn.
Motieven
o eenzaamheid en relaties/liefde in tegenstelling
o noodlot: (af en toe liedjes die al voorspellen dat t slecht gaat aflopen.
Bvb de opara teksten. Eline zingt ze en heeft niet door dat ze er naar toe
gaat!
o afkomst: alles draait om het mileu waarin geleefd wordt, die adel.
o huichelarij en depressie: Eline is depressief en noemt iedereen die
gelukkig is huichelaar. Ze doen maar alsof ze gelukkig zijn.
o Liefde voor muziek. Eline houdt van muziek (Fabrice is niet voor niets
haar onbereikbare liefde) en ze zingt vaak alleen of samen met Paul achter de
piano. Ook bij de opera’s komt het muziekvermaak aan bod.
Verwachting en Uitkomst
Ik vond het een prachtig boek. Ik heb best wel iets tegen dikke boeken,
maar ik ben blij dat ik heb doorgezet.
Leesmotivatie
Mijn oma had het er al jaren over dat ik dit boek eens moest proberen. Ik
ben toen met haar naar een museum in het teken van het boek gegaan en heb
besloten dat ik het “ooit eens zou lezen”. Het is de bedoeling, dat dit naast Rituelen het
aandachtsstuk van mijn lijst is. Het was dan ook echt even doorzetten, door de
dikte, het taalgebruik, de lastige verbanden.
Kathy's dochter (boekenlijstboek 8)
Algemene informatie
o Kathy’s
dochter, Tim Krabbé
o 3e
druk 2009, 1e druk 2002
o 271
blz.
o
niveau 3
o
genre: psychologisch verhaal, romantisch verhaal
o
vertelinstantie: ik persoon (Tim)
o
extra: autobiografisch
o
kaderverhaal
Opbouw
Vijf
Romeins genummerde delen met titel, die als volgt zijn opgebouwd:
I 'Oktober 1962' (p. 5-8): de eerste momenten na de breuk met Kathy.
II 'Een blauwgeruite paraplu' (p. 9-104), tien Arabisch genummerde hoofdstukken met titel: kennismaking met Laura, mailtjes en enkele ontmoetingen (4 november tot 30 december 1999).
III 'Het meisje met de prullenmand' (p. 105-192), één lang hoofdstuk: kennismaking, relatie en breuk met Kathy (4 september tot begin oktober 1962).
IV 'Meneer Beest en mevrouw Beest' (p. 193-262), één doorlopend hoofdstuk: relatie met Laura (201 dagen).
V 'Welles' (p. 263-271), één hoofdstuk: deel 10 van het voor Laura geschreven verhaal over zijn relatie met Kathy ( Een liefde van je moeder in 1962).
De opbouw in vijf delen is ogenschijnlijk die van het klassieke treurspel, waarin in fasen de onherroepelijke ondergang van de held wordt verhaald. Maar de verteller geeft een draai aan zijn 'ondergang': hij zet zijn fantasie aan het werk en zorgt voor een happy end.
I 'Oktober 1962' (p. 5-8): de eerste momenten na de breuk met Kathy.
II 'Een blauwgeruite paraplu' (p. 9-104), tien Arabisch genummerde hoofdstukken met titel: kennismaking met Laura, mailtjes en enkele ontmoetingen (4 november tot 30 december 1999).
III 'Het meisje met de prullenmand' (p. 105-192), één lang hoofdstuk: kennismaking, relatie en breuk met Kathy (4 september tot begin oktober 1962).
IV 'Meneer Beest en mevrouw Beest' (p. 193-262), één doorlopend hoofdstuk: relatie met Laura (201 dagen).
V 'Welles' (p. 263-271), één hoofdstuk: deel 10 van het voor Laura geschreven verhaal over zijn relatie met Kathy ( Een liefde van je moeder in 1962).
De opbouw in vijf delen is ogenschijnlijk die van het klassieke treurspel, waarin in fasen de onherroepelijke ondergang van de held wordt verhaald. Maar de verteller geeft een draai aan zijn 'ondergang': hij zet zijn fantasie aan het werk en zorgt voor een happy end.
Samenvatting
> De 56-jarige hoofdpersoon en ikverteller Tim Krabbé kijkt in vijf delen
terug op twee hartstochtelijke liefdesrelaties: die met Kathy (Tineke, Teuntje)
Melsen in september 1962 en die met haar dochter, Laura Westerdijk, in 1999.
De roman begint op 1 oktober 1962 met de eerste momenten na het uitmaken van de relatie met Kathy. Tim beseft nauwelijks wat hij gedaan heeft.
> In het tweede deel maakt de verteller een sprong naar 4 november 1999. Hij ontvangt een e-mailtje van Laura Westerdijk, waarin ze melding maakt van de dood van haar moeder, Kathy. Ze zegt zijn adres op zijn website gevonden te hebben en vraagt Tim of hij haar kan vertellen over het verleden van haar moeder, met name over zijn relatie toen met haar. Kathy heeft haar ooit toevertrouwd dat Tim toen 'een stukje over haar verleden' heeft geschreven. Laura zou dat graag willen lezen. Uit respect voor haar vader en moeder zal ze nooit laten weten dat ze Tim nu schrijft.
'Het was alsof er een nieuwe jaartelling was begonnen' (p. 18). Door de e-mail kan Tim aan niets anders meer denken dan aan de korte, hartstochtelijke relatie van 37 jaar geleden. Hij had er abrupt een eind aan gemaakt, 'Zomaar, om niets, omdat het niet steeds even mooi kon zijn als op het mooiste moment, een moord en een zelfmoord tegelijk' (p. 13). Inderdaad had hij over de relatie geschreven: zijn eerste boek, Belemmerd uitzicht, dat door uitgevers was geweigerd en ongepubliceerd was gebleven. Tim opent de website die hij bij haar e-mailtje vindt en ziet foto's van Kathy, haar man Harm en hun kinderen Stijn, Menno en Laura. Tim ontdekt dat de website toebehoort aan Lex van Gent, een vriend van Laura met wie ze samenwoont. Hij mailt haar terug dat hij inderdaad toen over haar moeder geschreven heeft en zal proberen het manuscript te vinden. In zijn bergruimte vindt hij behalve het boek ook de drie foto's die hij toentertijd van Kathy had gekregen; hij bestudeert ze nauwkeurig. Hij mailt Laura bijna dagelijks. Hij bewerkt zijn boek over Kathy tot een e-mailfeuilleton met als titel Een liefde van je moeder in 1962 en stuurt haar steeds een deel. Hij kan nauwelijks nog aan iets anders denken dan aan vroeger, aan de 'volmaakte' seks die ze toen hadden, aan de 'misdaad' die hij beging toen hij het zomaar uitmaakte, aan de zelfoverschatting waar hij toen aan leed tegenover Kathy, die 'slechts' op de huishoudschool had gezeten. Kathy (Teuntje) was een buitenechtelijk kind, genoemd naar haar verwekker, Teun Brons. Het opgroeien als bastaardkind had Kathy haar leven lang dwarsgezeten. Toen ze veertien was, had ze al een relatie gehad, met Harm Westerdijk, een drie jaar oudere buurjongen. Nadat die relatie enkele keren was verbroken, waren ze definitief bij elkaar gekomen en getrouwd. Kathy was op haar zestiende zelfs al verloofd geweest, met Fons. Toen dat uit was, had ze een zelfmoordpoging gedaan.
De correspondentie tussen Tim en Laura neemt steeds intiemere vormen aan. Het komt tot een ontmoeting in Leiden en niet lang daarna in Utrecht. Behalve de rouw om zijn herinneringen aan Kathy voelt Tim de spanning van de uitdagende dochter, die veel op haar moeder lijkt. Hij merkt dat hij verliefd op haar is en laat zich tijdens de eerste ontmoeting ontvallen: 'God wat ben jij een mooie vrouw' (p. 44). Tijdens een van de volgende ontmoetingen loopt hij met Laura in Amsterdam dezelfde route als toen met Kathy en bezoekt hij oude plaatsen vol herinnering. Hij moet zich bedwingen om Laura in zijn armen te nemen op de plek waar hij toen Kathy zijn afscheidskus had gegeven. 'Het einde van toen zou overgaan in een begin; zevenendertig jaar zou zijn ongedaan gemaakt' (p. 83).
Laura maakt het uit met Lex, met wie ze zeven jaar een relatie heeft gehad. Ze mailt Tim dat ze er helemaal van in de war is.
Op 30 december bezoekt Laura Tim. Het komt tot een hartstochtelijke vrijpartij en Laura blijft die nacht bij hem.
> In het derde deel ('Het meisje met de prullenmand') blikt Tim terug op zijn relatie met Kathy. Hij was toen een verlegen werkstudent, die vage, romantische plannen had, het liefst maar wat lummelde in een schaakcafé en door zijn vader werd aangespoord nu eindelijk eens richting aan zijn leven te geven. In maart 1962 monsterde hij aan op een schip voor een wereldreis van drie jaar. Vier maanden later keerde hij echter al terug, omdat hij geen zin meer had. Hij had allerlei baantjes. In de fotozaak Linneman aan de Nassaukade in Amsterdam leerde hij in september Kathy kennen, op wie hij hartstochtelijk verliefd raakte. De liefde was wederzijds. Vrij impulsief maakte hij op 1 oktober een einde aan de relatie.
> In deel IV ('Meneer Beest en mevrouw Beest') beschrijft hij zijn relatie met Laura, die in totaal 201 dagen duurde. Die verhouding stond vrijwel geheel in het teken van uit elkaar gaan. 'Het kon nu eenmaal niet ' de onmogelijkheid van onze verhouding bleef domweg bestaan naast die verhouding zèlf' (p. 196). Ze genieten van het moment, denken zo min mogelijk aan de toekomst en de onmogelijkheid van hun liefde en tot Tims verwondering houdt de relatie, ondanks enkele dips, lang stand.
Met steeds langere tussenpozen schrijft hij voor Laura de delen van zijn e-mailverhaal over zijn relatie met Kathy, totdat hij het laatste, negende, deel voltooit: De executie. Op de 165ste dag van hun verhouding geeft hij Laura de honderd veertig A4'tjes in een mooie map. Hij is verdrietig, omdat hij vrij zeker weet dat dit het onvermijdelijke afscheid zal bespoedigen.
Eind juni gaan Laura en een vriendin naar Kreta en reist Tim naar Japan. In Tokio mailt hij haar zo vaak mogelijk. Uit haar reacties merkt hij dat het einde van hun relatie nabij is. Als hij op Schiphol aankomt en zij hem afhaalt, zegt ze inderdaad dat ze weggaat: ze is verliefd geworden op een ander. Nog één keer vrijen ze hartstochtelijk en maakt hij seksfoto's. De volgende morgen vertrekt ze. Beiden moeten vreselijk huilen.
> In het laatste deel ('Welles') schrijft Tim deel tien van zijn boek Een liefde van je moeder in 1962. Na zijn verklaring dat hij niet meer van haar (Kathy) houdt, volgt haar nuchtere reactie en de constatering dat ze nog vreselijk veel van elkaar houden. Beiden voelen zich opgelucht.
De roman begint op 1 oktober 1962 met de eerste momenten na het uitmaken van de relatie met Kathy. Tim beseft nauwelijks wat hij gedaan heeft.
> In het tweede deel maakt de verteller een sprong naar 4 november 1999. Hij ontvangt een e-mailtje van Laura Westerdijk, waarin ze melding maakt van de dood van haar moeder, Kathy. Ze zegt zijn adres op zijn website gevonden te hebben en vraagt Tim of hij haar kan vertellen over het verleden van haar moeder, met name over zijn relatie toen met haar. Kathy heeft haar ooit toevertrouwd dat Tim toen 'een stukje over haar verleden' heeft geschreven. Laura zou dat graag willen lezen. Uit respect voor haar vader en moeder zal ze nooit laten weten dat ze Tim nu schrijft.
'Het was alsof er een nieuwe jaartelling was begonnen' (p. 18). Door de e-mail kan Tim aan niets anders meer denken dan aan de korte, hartstochtelijke relatie van 37 jaar geleden. Hij had er abrupt een eind aan gemaakt, 'Zomaar, om niets, omdat het niet steeds even mooi kon zijn als op het mooiste moment, een moord en een zelfmoord tegelijk' (p. 13). Inderdaad had hij over de relatie geschreven: zijn eerste boek, Belemmerd uitzicht, dat door uitgevers was geweigerd en ongepubliceerd was gebleven. Tim opent de website die hij bij haar e-mailtje vindt en ziet foto's van Kathy, haar man Harm en hun kinderen Stijn, Menno en Laura. Tim ontdekt dat de website toebehoort aan Lex van Gent, een vriend van Laura met wie ze samenwoont. Hij mailt haar terug dat hij inderdaad toen over haar moeder geschreven heeft en zal proberen het manuscript te vinden. In zijn bergruimte vindt hij behalve het boek ook de drie foto's die hij toentertijd van Kathy had gekregen; hij bestudeert ze nauwkeurig. Hij mailt Laura bijna dagelijks. Hij bewerkt zijn boek over Kathy tot een e-mailfeuilleton met als titel Een liefde van je moeder in 1962 en stuurt haar steeds een deel. Hij kan nauwelijks nog aan iets anders denken dan aan vroeger, aan de 'volmaakte' seks die ze toen hadden, aan de 'misdaad' die hij beging toen hij het zomaar uitmaakte, aan de zelfoverschatting waar hij toen aan leed tegenover Kathy, die 'slechts' op de huishoudschool had gezeten. Kathy (Teuntje) was een buitenechtelijk kind, genoemd naar haar verwekker, Teun Brons. Het opgroeien als bastaardkind had Kathy haar leven lang dwarsgezeten. Toen ze veertien was, had ze al een relatie gehad, met Harm Westerdijk, een drie jaar oudere buurjongen. Nadat die relatie enkele keren was verbroken, waren ze definitief bij elkaar gekomen en getrouwd. Kathy was op haar zestiende zelfs al verloofd geweest, met Fons. Toen dat uit was, had ze een zelfmoordpoging gedaan.
De correspondentie tussen Tim en Laura neemt steeds intiemere vormen aan. Het komt tot een ontmoeting in Leiden en niet lang daarna in Utrecht. Behalve de rouw om zijn herinneringen aan Kathy voelt Tim de spanning van de uitdagende dochter, die veel op haar moeder lijkt. Hij merkt dat hij verliefd op haar is en laat zich tijdens de eerste ontmoeting ontvallen: 'God wat ben jij een mooie vrouw' (p. 44). Tijdens een van de volgende ontmoetingen loopt hij met Laura in Amsterdam dezelfde route als toen met Kathy en bezoekt hij oude plaatsen vol herinnering. Hij moet zich bedwingen om Laura in zijn armen te nemen op de plek waar hij toen Kathy zijn afscheidskus had gegeven. 'Het einde van toen zou overgaan in een begin; zevenendertig jaar zou zijn ongedaan gemaakt' (p. 83).
Laura maakt het uit met Lex, met wie ze zeven jaar een relatie heeft gehad. Ze mailt Tim dat ze er helemaal van in de war is.
Op 30 december bezoekt Laura Tim. Het komt tot een hartstochtelijke vrijpartij en Laura blijft die nacht bij hem.
> In het derde deel ('Het meisje met de prullenmand') blikt Tim terug op zijn relatie met Kathy. Hij was toen een verlegen werkstudent, die vage, romantische plannen had, het liefst maar wat lummelde in een schaakcafé en door zijn vader werd aangespoord nu eindelijk eens richting aan zijn leven te geven. In maart 1962 monsterde hij aan op een schip voor een wereldreis van drie jaar. Vier maanden later keerde hij echter al terug, omdat hij geen zin meer had. Hij had allerlei baantjes. In de fotozaak Linneman aan de Nassaukade in Amsterdam leerde hij in september Kathy kennen, op wie hij hartstochtelijk verliefd raakte. De liefde was wederzijds. Vrij impulsief maakte hij op 1 oktober een einde aan de relatie.
> In deel IV ('Meneer Beest en mevrouw Beest') beschrijft hij zijn relatie met Laura, die in totaal 201 dagen duurde. Die verhouding stond vrijwel geheel in het teken van uit elkaar gaan. 'Het kon nu eenmaal niet ' de onmogelijkheid van onze verhouding bleef domweg bestaan naast die verhouding zèlf' (p. 196). Ze genieten van het moment, denken zo min mogelijk aan de toekomst en de onmogelijkheid van hun liefde en tot Tims verwondering houdt de relatie, ondanks enkele dips, lang stand.
Met steeds langere tussenpozen schrijft hij voor Laura de delen van zijn e-mailverhaal over zijn relatie met Kathy, totdat hij het laatste, negende, deel voltooit: De executie. Op de 165ste dag van hun verhouding geeft hij Laura de honderd veertig A4'tjes in een mooie map. Hij is verdrietig, omdat hij vrij zeker weet dat dit het onvermijdelijke afscheid zal bespoedigen.
Eind juni gaan Laura en een vriendin naar Kreta en reist Tim naar Japan. In Tokio mailt hij haar zo vaak mogelijk. Uit haar reacties merkt hij dat het einde van hun relatie nabij is. Als hij op Schiphol aankomt en zij hem afhaalt, zegt ze inderdaad dat ze weggaat: ze is verliefd geworden op een ander. Nog één keer vrijen ze hartstochtelijk en maakt hij seksfoto's. De volgende morgen vertrekt ze. Beiden moeten vreselijk huilen.
> In het laatste deel ('Welles') schrijft Tim deel tien van zijn boek Een liefde van je moeder in 1962. Na zijn verklaring dat hij niet meer van haar (Kathy) houdt, volgt haar nuchtere reactie en de constatering dat ze nog vreselijk veel van elkaar houden. Beiden voelen zich opgelucht.
Thema
-De
achtervolging van verkeerde beslissingen
-Vereniging
van de dood: hij gaat verder met de dochter. Het is zo een sort Orpheus waarin
hij omkijkt alleen nu is een leuke wending want hij krijgt een tweede kans met
de dochter.
-De
fascinatie van de droom (er is helaas vergankelijkheid, maar dat ontkennen doe
je door dromen).
Ruimte en Tijd
Deel twee
en vier spelen in 1999/2000 en deel een, drie en vijf spelen in 1962 Deel twee
en vier zijn het heden, waarin alles in chronologische volgorde wordt verteld,
maar wel met flashbacks (de herinneringen). Deel een en drie zijn beide een
hele lange flashback. Deel vijf is verzonnen, maar zou als het waargebeurd zou
zijn ook een flashback zijn.
De tijdsverloop is in het gedeelte van 1962 een aantal weken, de tijdsverloop in 1999/2000 is ongeveer acht maanden.
Het verhaal van 1962 speelt zich af in Amsterdam. De belangrijkste plaatsen zijn dan Foto Linneman, het huis van Tim en de bioscoop.
Ook het verhaal van 1999/2000 speelt grotendeels af in Amsterdam, met uitzondering van de eerste ontmoetingen van Tim en Laura en Tim’s uitstapjes. Het grootste gedeelte van het verhaal speelt zich in Tim’s huis af en dan vooral in bed.
De tijdsverloop is in het gedeelte van 1962 een aantal weken, de tijdsverloop in 1999/2000 is ongeveer acht maanden.
Het verhaal van 1962 speelt zich af in Amsterdam. De belangrijkste plaatsen zijn dan Foto Linneman, het huis van Tim en de bioscoop.
Ook het verhaal van 1999/2000 speelt grotendeels af in Amsterdam, met uitzondering van de eerste ontmoetingen van Tim en Laura en Tim’s uitstapjes. Het grootste gedeelte van het verhaal speelt zich in Tim’s huis af en dan vooral in bed.
Motieven
o schuldgevoel
o
liefde
o
spiegeling: Kathy in Laura, Sonja in Kathy (=oude liefde die hij ook plots
dumpte)
o moeder-dochterrelatie
(Kathy had een slechte jeugd en dat vormde haar tot lastpak)
o
leidmotieven: foto’s van Kathy, het boek From the terrace (gaat over geliefden
die plots merken dat ze het aan het uitmaken zijn), de film cape fear die tim
met Kathy en Laura keek.
Verwachting en Uitkomst
Ik
verwachtte een mooie liefderoman, ik kreeg een wat seksistischer, pedo achtig
resultaat, maar nog steeds mooi.
Leesmotivatie
Mij
beviel de lege voorkant en het verhaaltje in de flap.
De Vriendschap (boekenlijstboek 2)
Algemene informatie
o Connie Palmen, De Vriendschap
o 17e druk, eerste uitgave 1996
o 311 blz.
o Niveau: Volwassen
o Genre: psychologisch verhaal
o Vertelinstantie: hoofdpersoon (Kit) en ik-vertelinstantie
vallen samen. Alles is omschreven uit haar (ook alle meningen over Ara etc.) Ze
is alwetend: het verhaal dat ze verteld bouwt ze op van vroeger tot nu
maar alles is al gebeurd. Dat zie je aan zinnen al: ‘’ik wist toen nog
niet dat dat later dat gevoel zou bezorgen.’’
Opbouw
Drie delen met als titels: Dingen en Woorden (8 hfds.) Eten en
Drinken (7 hfds.) en Werk en Liefde (7 hfds.) Laatste hoofdstuk
is een essay in briefvorm. Alles wordt voorafgegaan door een motto van de
Partner van de auteur, die kort voor het boek overleed. Het gaat over het
belang van innige vriendschap: Soep op het vuur is als een goede vriend, extra
lekkere soep is als nieuwe familie.
Qua inhoud is de opbouw een climax: eerst is het een verhaaltje en het gaat
steeds meer over de gedachtes en problemen van Kit.
Samenvatting
➢ Dingen en Woorden: 1966 is het, Kit (Catherina
Buts) woont in een dorp met een dialect met haar ouders en drie broers.
Tegenover haar moeder is ze heet bezorgd en ze wil dat ze beloond wordt en niet
belast door haar en haar broertjes. Zo haat ze het als haar broers geen
compliment over het eten maken. Kit zit in de vierde en is klein, maar druk en
eigenwijs. Ze doet niet zo haar best maar is goed in taal.Ze weet wat
ze wil en haat daarmee typische meisjes dingen. Zo gaat ze stiekem telkens
naar de jongensboekenkast want die verhalen gaan over cowboys. Ze kan door
haar karakter veel vriendinnen hebben, maar ze wil dat niet omdat
ze ze snel zat is. Vlak voor de grote vakantie staat een nieuw
meisjes tegen het muurtje (waar altijd de slome mensen staan). Het is de dikke,
13-jarige Ara (Barbara Callenbach). Kit gaat naar de 5e en
Ara blijft zitten in de 6e, samen worden ze een gecombineerde klas.
Het nieuwe schooljaar gaat Kit naast haar zitten en ze maakt een tekening voor
haar en vanaf daar zijn ze samen. Ara is woordblind en maakt rare woorden, dat
vind Kit prachtig. Kit helpt haar soms met verbeteren. Kit ligt vaak op de
schouder van Ara bij het muurtje, zonder woorden weet ze dat ze bij elkaar
zullen blijven. Ara is de enige die haar aan kan raken zonder weerstand. Ze
gaat telkens naar Kit tot ze eindelijk naar Ara meemag. Ze woont met ouders en
twee zussen, die heel formeel zijn. Verschil tussen de twee gezinnen is dat er
meer aangeraakt wordt bij kit, maar de moeder van Kit is heel erg
zorgzaam. Kit en Ara sluiten bloedbroederschap. Ze hebben een eigen
taal met aanrakingen: als ze groeten, doet ze hun vingertop op elkaar en haken
ze in elkaar. Met hulp van de juf kan Ara naar de middelbare school. Ze
worden gescheiden, maar elke dag 5 uur gaan ze samen wandelen met de hond. Ara
weet veel van de natuur en dieren. Kit weet en vertelt veel over allerlei zaken
aan Ara, die dat heerlijk vind. Als Kit 12 wordt, voelt het als een
langverwachte overgang. Ara geeft Kit als cadeau een dagboek.
➢ Eten en Drinken: Kit is 20 en woont nog
bij haar ouders terwijl ze pedagogiek lessen volgt. Op de middelbare school die
ze intussen ook heeft gehad was ze brutaal en niet gemotiveerd, alleen in NL,
ze was een heldin in verslagen. Ze is ongesteld en het doet pijn dus wil ze,
aangezien ze geen kinderen wil en altijd snel van een man afwil, steriliseren.
De arts Weigert. Kit heeft een nieuwe vriendin: Margo, zij leerde haar kennis
maken met drank, Kit en Ara zijn nog altijd beste vrienden alleen Kit ergert
zich aan hoe Ara blikken naar alle jongens werpt. Ara zegt dat dat is omdat
haar krach niet in taal zit, maar in blik. Ara is introverter dan Kit als het
op afhankelijkheid van elkaar aankomt. Ze worden ouder, eten veel samen en gaan
samen op vakantie. Tock komt Ara nog steeds niet op haar verjaardag, ook niet
als ze dat voor haar 21e verjaardag beloofd en ze ruziën heel erg. Kit besluit
weg te gaan van alles en te studeren, Ara huilt voor het eerst.
➢ Werk en Liefde: Kit is 30 en heeft psychologie
en filosofie gestudeerd. Ze geeft les (psychologie) maar vind dat niet zo
geweldig, ze werkt graag aan haar proefschrift over de verslaving. Ze heeft een
relatie met Bruno maar kan zich niet binden dus dat stopt. Ze is heel vaak
alleen. Ara is inmiddels eigenaresse van een dierenasiel, ze is samen met
Chinees Bing die hun vriendschap begrijpt en ze samen vaak laat. Kit schrijft
brieven elke week maar Ara stuurt niks. Ara is verslaafd aan eten, Kit aan
drank. Kit wordt heel erg verliefd, op Thomas, ook dik en in veel eigenschappen
lijkt hij op Ara. Kit wordt aan het denken gezet over veel onderwerpen door
hem, maar vooral over macht, die hij net als Ara uitoefent op haar door subtiel
aan te trekken en af te stoten tegelijk. Ze voelt zich voor het eerst net als
andere vrouwen: slachtoffer van het drama van onafhankelijkheid (ze is niet
meer zelfstandig/onafhankelijk door de macht die Thomas en Ara uitoefenen). Ze
raakt in een dip, gaat een week naar Ara en maakt het uit met Thomas omdat hij
haar zo uit balans bracht. Ze wordt boos op Ara omdat ze nu voelt dat zij ook
zoiets deed als hij, ze voelt zich gebruikt, als een hond. Ze schrijft een
brief aan Ara om alles wat ze denkt uit te leggen en het is tevens een essay
voor haar proefschrift. Ze heeft het over het belang voor haar om via boeken te
uiten. Ze vertelt welke dingen het leven zo zwaar maken, het is een
samenvatting van alle filosofische/psychologische dingetjes die ze gedurende
het boek aan Ara uitlegt. Vraagstukken waar Kit het over heeft:
verslaving, schuld, verlangen, tegenstelling tussen lichaam en geest,
vriendschap, liefde, overgave, afhankelijkheid, macht, dood, intimiteit, dat
iets altijd twee kanten heeft (ook Ara die haar afstoot en aantrekt), het
belang van die tegenstellingen, het verschil tussen zij en Ara (Ara is dik en
is bang zich geestelijk te uiten, Kit is drankverslaving en is bang om haar
lichaam te tonen), het lot zoals familie en de tol en winst van verslaving die
tevens hetzelfde betekenen. Uiteindelijk zegt ze dat ze beseft dat dingen die
zich tussen mensen afspelen belangrijker zijn dan het steven naar een volledig
onafhankelijk leven. Afhankelijkheid (Thomas, Ara, drank) waren haar grootste
problemen. Ze gaat alles, en dan ook alles, de komende jaren opschrijven.
Thema
De macht van verbintenissen: Ara is de belangrijkste persoon voor Kit en ze
wil dat verbond begrijpen. Tegelijkertijd houdt ze van onafhankelijkheid. Ze
houdt ervan om zinnen en woorden te vinden die deze strijd verwoorden. Zo komt
ze er op den duur achter dat de dingen die mensen met elkaar hebben niet autonomisch
kunnen, het moet in een verbond. En het is een te belangrijk verbond om op te
geven voor afhankelijkheid/autonomie.
Denken in het algemeen, verlangen naar inzicht: Kit heeft dat als kind al.
Ze gebruikt Ara en al het andere denken ook uiteindelijk om zelfinzicht te
krijgen. Want volgens Ara is dat het enige waar je echt kennis van kan hebben,
een groot deel van jezelf.
Ruimte en Tijd
Het gaat om een periode van 25 jaar. De sprongen zijn telkens zo'n
tien jaar. Dus eerst als Kit 10 is, dan 20 en 30. Het speelt zich af in Limburg
op school, thuis, bij ara en bij het parkje 'het land van moer', waar Ara en
Kit vaak heen gaan. Als ze ouder worden gaan ze verder het land.
Motieven
o Verbintenissen (abstract) lichaam en geest bvb.
o Machtsverhoudingen in een verbond van mensen: Kit komt telkens naar
Ara toe, Ara nooit naar haar, dat weet ze zo te spelen.
o Tegenstelling: vaak gaat het over dingen die tegengesteld zijn en
daardoor ook weer bij elkaar horen, met afhankelijkheid tegen verbond in de
hoofdrol.
o leidmotief: Verslaving: conclusie van Kit is dat alle
verslavingen pogingen zijn om het verlangen naar vriendschap te vervullen, dus
zonder afhankelijk te zijn van iemand. Dit is jezelf voor de gek houden, want
dat gevoel dat je zoekt van verbond zit alleen tussen mensen, dat kan niet
autonoom.
Verwachting en Uitkomst
Ik verwachtte niet dat er veel diepzinnige gedachten in dit boek
zouden zitten, ik verwachtte namelijk meer een verhaal over goede vrienden en
een gedetailleerd overzicht van hun vriendschap. In dat opzicht verleid de
titel je tot simpel denken.
Leesmotivatie
Ik pakte dit boek bij toeval uit de kast toen we de mediatheek leerde
kennen en een oefenpotje moesten pakken voor de uitleg van het systeem. Ik las
de achterkant en heb het later gepakt.
Eilandgasten (boekenlijstboek 1)
Algemene informatie
o
Vonne van der Meer, Eilandgasten
o
Amsterdam/Antwerpen, 5e druk, eerste
druk 1999
o
205 blz.
o
Niveau 2
o
Genre: psychologisch verhaal
o Vertelinstantie:
ik-perspectief (werkster en stukken in het gastenboek) en hij/zij-perspectief/
(bij meer personen meervoudige) personale vertelinstantie (gasten).
o
Roman met de opbouw van een
raamvertelling/kaderopbouw (losse verhalen komen samen)
o
Het verhaal is gebaseerd op dat wat
Vonne zelf meemaakte: herhaaldelijk op vakantie gaan in een huisje op Vlieland
waarin het gastenboek de gasten verbond.
Opbouw
6 hoofdstukken, genummerd met romeinse cijfers. De
epiloog en proloog zijn aangegeven met een ster. Deze gaan over de werkster die
het huisje opknapt en het gastenboek bekijkt. Ook na hoofdstuk twee is er zo’n
stukje met een zeester, een intermezzo.
Samenvatting
Ø
proloog: De werkster doet de jaarlijkse schoonmaak en legt
een veertje op de nieuwe pagina.
Ø
I: Dana, haar man Chiel en hun zoontje Floris zijn een week
in Duinroos. Chiel is bij een congres in Duitsland vreemd gegaan met een Duitse
tolk en hij gaf haar een boek dat cadeau was van Dana van haar vader. Chiel wil
hun relatie een tweede kans geven door deze vakantie. Dana merkt dat ze toch
wel gekwetst is. Chiel doet aan ‘wiedergutmachung’, heel overdreven. Aan het
eind luistert Dana naar de zee en vind een soort innerlijke rust en besluit de
toekomst een kans te geven.
Ø
II: Martine, 40 jaar en ongetrouwd is tien dagen in Duinroos
met de 23-jarige dochter van een vriendin, Jette. Eigenlijk zou ze met vriend
Bas gaan, maar die lit haar zitten voor werk. Ze baalt. Sanne zegt niet zo
veel. Ze valt van de trap, de druppel en geeft daarna toe: ze is zwanger. Moeders
weet het niet. Martine heeft ooit Abortus gehad en adviseert dit ook aan Sanne,
maar Sanne ziet de door de trapval niet losgemaakte foetus als een teken: ze
houdt het. Sanne zegt veel: All shall be Well, dat leerde ze thuis al. Ze gaat
wandelen op het strand en beseft dat het advies niet eerlijk was: ze heeft
spijt dat ze abortus pleegde 20 jaar geleden en mist het kind. Toch vergeeft ze
zich, toen was het oké en ze sterkt Sanne.
Ø
Intermezzo: De werkster kijkt kort in het boek en leest All
shall be Well van Sanne en een verhaaltje van gezin 1. Ze vind namen belangrijk
en linkt naar Jeltes (haar man) waarin stond dat alle namen in een handpalm
zijn geschreven.
Ø
III: Leo is 70 en heeft twee dochters en een kleinzoon. Zijn
vrouw stierf 11 maanden geleden en daardoor wil hij zelfmoord plegen. Hij wil
zich verdrinken en treft maatregelen die doen lijken alsof het per ongelijk
was, zoals een restaurant reservering voor de volgende dag en boodschappen in
huis. Hij koopt een nieuwe zwembroek. Tijdens die tochten komen mooie
herineringen op. Hij mist zijn dochters en bedenkt zich. Hij schrijft hen met
het plan volgend jaar met hen terug te gaan.
Ø
IV: Simone, Nils en hun twee dochtertjes zijn voor drie
weker in Duinroos. Nils is chagrijnig door een opdracht van zijn werk die naar
een jonge collega is gegaan terwijl hij het zelf verdiende en de macho collega
niet echt. Hij is veel weg en nooit met het gezin; twee weken is de sfeer rot.
Simone wil zeggen dat ze eerder weggaan, maar net op tijd komt Nils er bij de
zee achter (als hij de werkster ontmoet en met haar praat) dat hij de baan wil
omdat hij het de collega misgunt en Simone ziet door het lezen van het
gatenboek dat ze niet de ongelukkigste is. Ze leest over jaarlijkse huurders
Herman en Betty Slaghek die vijf jaar geleden een zoon verloren en er na veel
rouw mee kunnen leven. Als Nils terug komt hoort Simone aan zijn stem dat de
bui over is. De laatste week is leuk.
Ø
V: Walter en Willemijn, Groningse studenten die al twee jaar
samen wonen zonder verdere bedoelingen, gaan kort op vakantie met Tom, een
jonge onderwijzer. Hij neemt het aanbod aan omdat hij Willemijn leuk vind. Walter
wil niks met Willemijn op die manier, maar Tom weet dit niet en als Tom om
advies vraagt is Walter toch niet eerlijk (hij wil zijn buddy niet kwijt): hij
zegt dat hij haar moet laten en aan Willemijn zegt hij dat ze vast niet echt verliefd
is. Willemijn weet het niet zo, ze wil best een gezin en hij lijkt prima. Tom
en Walter gaan op gesprek, Willemijn blijft thuis, Walter bekent hem hoe hun
relatie zit waarop Tom Willemijn vraagt te gaan lopen op het strand. Walter wil
hun toekomst een kans geven en vertrekt melancholisch.
Ø
VI: Een vrouw die weinig doet en waarvan je niks weet
schrijft veel. Ze heeft kanker en volgende week zal een zware operatie zijn. Ze
ziet haar bezoek als afscheid en herinnert veel mooie maar ook lelijke dingen
zoals haar veeleisende, zuinige moeder. Ze ontdekt een mooie herinnering van
haar: ze nam wel eens een kroket mee. Ze beseft dat moeder toch van haar
gehouden heeft. Ze knipt haar tekst uit het boek en neemt een gevonden
strandvoorwerp mee als steun voor in het ziekenhuis.
Ø
Epiloog: De werkster maakt na het vakantieseizoen het huis
winterklaar. Ze neemt gevonden dingen mee en legt ze terug bij zee, dan kan het
weer opnieuw gevonden worden: niets
gaat ooit verloren. Het gastenboek leest ze door, ze vermoed dat de
scheurpagina’s van de zieke vrouw zijn en ze stuurt het boek zoals gewoonlijk
naar Mr. Duinroos. Het veertje is weg. Die is meegenomen.
Thema
o
Een positieve levensaanvaarding. Alle verhalen komen erop
neer dat de persoon in kwestie vertrouwen heeft in de toekomst of vrede heeft
met het verleden, terwijl dit in eerste instantie (het probleem) niet zo was.
Het boek is een soort ode aan het leven. We moeten om alle narigheden heen de
zegeningen zien.
o
Tijdelijkheid en Kwetsbaarheid: het gaat veel over overleden
mensen (de zoon van Betty en Herman Slaghek en de vrouw die ernstig ziek is.
Kwetsbaarheid is te zien in het vreemdgaan van Chiel en het Egoïsme van Nils. Afgunst
heeft Martine tegenover Sanne, zij heeft geen kind meer dus Sanne moet ook maar
Abortus plegen.
o
Groter verband/ Onzichtbare samenhang: Het gaat telkens over
een hoger orgaan. De werkster gooit niks weg maar legt het terug zodat telkens
andere handen het pakken, niets gaat verloren. De zieke vrouw heeft het over de
eeuwigheid en Sanne over de bedoeling.
Ruimte en Tijd
Het
verhaal speelt zich af in Duinroos. Daar zijn opvallende dingen zoals gevonden
voorwerpen, briefjes van de werkster die de les een beetje lezen en het
belangrijke gastenboek. Ook de omgeving is belangrijk. Vooral de zee geeft bij
veel gasten de herinneringen en daarmee de doorslag tot doorzetten.
Motieven
o
Gastenboek. De werkster legt het expres op een opvallende plek.
o
Veertje: Het is eigenlijk niks maar toch pakt men het steeds.
Vonne linkt het aan God.
o
Het belang van naamgeving: De werkster noemt de handpalm met
namen (voor Vonne: God, weer een christelijk aspect). Sanne noemt haar kind
tijdelijk Veertje.
o
Gods hand: Nils kind tekent god met spijker door de hand
bijvoorbeeld.
o
leidmotief: het zinnetje van Sanne: All
shall be Well, een citaat uit een dichtwerk.
Verwachting en Uitkomst
Ik
verwachtte in eerste instantie niet dat dit boek me erg aan zou spreken. Het was
mijn eerste boek voor de lijst. Ik moest dan ook even door zetten, maar
naarmate ik verder kwam in het boek begon ik het steeds mooier te vinden. Elke
keer aan het eind van een hoofdstuk kreeg ik kippenvel. De duidelijke moraal
(per verhaal) en de terugkerende details zoals het veertje vind ik een
ontzettend slimme vondst. Mijn verwachtingen zijn dus niet uitgekomen.
Leesmotivatie
Ik
was op zoek naar een boek dat op mijn eigen niveau lag om te beginnen met
lezen. Dit boek is vrij makkelijk te lezen. Het verhaaltje op de achterflap
leek me prima, veel verder heb ik me niet verdiept. Ik wou gewoon graag
beginnen zonder hoge verwachting.
Abonneren op:
Posts (Atom)