Een jonge man, men schat hem zo net volwassen. Een veel voorkomende verschijning in de bruisende stad met wilde krullen en diepbruine ogen. Een jongeman waar de meeste jongedames niet vies van zijn. Elke dag begroet hij de buurtbewoners met een glimlach te breed voor zijn licht getinte gelaat. De meesten kennen hem, mede door dit herhaaldelijke tafereel. Wat men ondertussen niet weet is dat hij de de listigste, de sluwste, de allerslimste is.
Zo nuchter als de befaamde jongeman zich voordoet, zo intens is hij dagelijks bezig om het tegengestelde te presteren. Wanneer men denkt dat hij zich onder de mensen bevindt, is zijn meesterlijk brein de menigte al tien stappen verder. Karel is een dief. En dan wel de moderne dief, het type dat zich in een mum van tijd kan transformeren van goede vriend naar ongemanierde schurk. Zijn daden zijn onverwacht, maar elke keer raak. En precies die onvoorspelbaarheid maakt hem tot de onopvallende dader die hij in de ogen van de bewoners is. Immers, wie zou die lieve, sociale, knappe jongen uit het stadscentrum, de held, verdenken van slechte daden?
Een voorbeeld uit zijn rijk gevulde criminele curriculum vitae is een recente gebeurtenis. Het gebeurde rond zes uur 's avonds op 26 november met de observatie voor zijn meesterplan. Het is bijzonder druk op Amsterdam CS en de kapitalisten zijn er voor het oprapen. Dat gebeurt nou eenmaal tijdens de spits en dat weet Karel maar al te goed. In de verte ziet Karel een moeilijk kijkende vrouw op glanzende Armani naaldhakken staren naar het bord met reistijden. In een ogenblik verandert hij zijn zelfverzekerde houding naar dat van een jong jongetje anno 2014 dat geen vlieg kwaad doet. 'Kan ik u helpen mevrouw, ik zit hier op school en reis wel vaker met het openbaar vervoer'. De vrouw legt hem opgelucht uit dat ze er niets van begrijpt en Karel stuurt haar naar een bijna verlaten trein. Hij loopt een minuut of twee weg en keert dan terug met dat zelfde leugenachtige voorkomen. 'Mevrouw, ik geloof dat u even moet checken of deze trein toch niet de verkeerde is, misschien heb ik mij vergist. Kijkt u even op dat bord.' Hij past wel op haar tas. En natuurlijk neemt hij deze gelijk even mee.
Wat onze sluwe Karel zo'n lastig geval maakt, is de sympathie die we ver weg kunnen waarnemen. De primaire reden voor zijn afschuwelijke gedrag ligt in een stukje volkomen machteloosheid. Een rijkelijk bedeelde man als Karel, zo iemand die geboren wordt met genoeg briefjes en munten om zich van zijn volledige, vaak luxe bestaan te kunnen voorzien, raakt snel verwikkeld in de strijd van het schuldgevoel. Hieruit volgt dan een zeker woede waarmee wraak al snel gepaard gaat. En zo zorgt Karel, ook op die ene avond in november, ervoor dat de ongelijke verdeling voor een stukje wordt recht gestreken.
Zijn doel, zijn vertoning en zijn sluwheid brengt hij tezamen in één schijn, een beeld dat ver verwijderd is van de werkelijkheid. Wat hij namelijk doet met de buit, is niet wat men in eerste instantie van een dief als hij zou verwachten. Op de vroege morgen van 27 november loopt onze goedgehumeurde Karel weer door het dorp. In de verte ziet hij Helena zitten, een van de oudere buurtbewoners. Ze zit, zoals ze dat iedere dag doet, tegen het blauw geverfde pannendak van de supermarkt geleund met een verrot Starbucksbekertje in haar hand. Op het bekertje staat niet haar eigen naam, een eigen beker zou ze zich hoogstwaarschijnlijk niet kunnen veroorloven. Met een opvallende zwaai werpt Karel een biljet van vijftig euro in de beker. De ogen van de vrouw beginnen te glanzen en Karel loopt met zijn te grote grimas de straat uit, hoogstwaarschijnlijk met een nieuw meesterplan in het vooruitzicht.
dinsdag 28 oktober 2014
woensdag 1 oktober 2014
(klas 4) Opdracht boekenweek - N.B. telt niet mee als boek voor de boekenlijst
De laatste weken van de tweede periode in klas 4 kregen wij de tijd ons te verdiepen
in het boek Ik was nooit in Isfahaan,
geschreven door Tommy Wieringa die
onder anderen het befaamde boek Joe Speedboot schreef. Dit alles naar aanleiding van het door hem geschreven boekenweekgeschenk. Het was het de
bedoeling een reactie te geven op Ik was nooit in Isfahaan door een creatief beïnvloede opdracht te maken.
Ik heb er destijds voor gekozen mijn reactie weer te geven in de vorm van een
gedicht geïnspireerd door een hoofdstuk uit het boek, genaamd Briefpapier-Caribisch
Gebied.
Het verhaal samengevat:
De ik-persoon vertelt dat hij als hij in hotels komt
ziet dat mensen de zeepjes en douchemiddelen stelen, soms stelen ze zelfs
handdoeken. Hij echter, neemt het briefpapier mee, met daarop het logo van het
hotel. Al van kinds af aan. Hij schreef hier dan op hoe hij zich voelde, of
iets vrij onbelangrijks wat hij toch even wou opschrijven. Maar omdat hij
zoveel spaarde, was het op gegeven moment onhaalbaar ze allemaal te schrijven.
Vanaf dat moment verdwenen ze allemaal in zijn bureaulade, ongeschreven, daar
is hij mee gestopt. Hij heeft een hele verzameling en blijft sparen omdat hij
het leuk vind om er elke keer weer een aan toe te voegen.
In mijn gedicht heb ik vooral naar voren gebracht dat
de ik-persoon het belangrijk vind om de blaadjes te houden, ondanks het feit
dat ze geen nominale waarde hebben of heel mooi zijn (vaak zijn ze zelfs
verkreukeld en oud omdat ze al die tijd in zijn logeertas hebben gezeten). Het
is voor hem iets wat belangrijk is, omdat hij het al doet vanaf het moment dat
hij als klein jongetje met zijn ouders in een hotel kwam en er voor de eerste
keer eentje meenam. Hiermee legt hij uit wat zijn manier van sparen zo anders
maakt dan de manier van de mensen die de handdoeken stelen, dat vonden wij
fascinerend om te zien. Het verhaaltje is niet lang, maar wel sterk, en draagt
een duidelijke boodschap met zich mee.
Dit specifieke verhaal uit het boek sprak mij
aan, omdat ik zelf ook altijd brieven schrijf met een goede vriendin van mij. Niet alleen schrijven we
iedere zomervakantie nog ouderwetse ansichtkaarten met ‘zonnige groetjes’ naar
familie, wij schrijven echte brieven naar elkaar. Dit doen we als sinds 2012 en
we hebben er al een stuk of 60 in totaal. Dit maakt dat het verhaal betekenis voor mij heeft.
(klas 4) Leesgroep - N.B. telt niet mee als boek voor de boekenlijst
Tijdens de derde periode van de vierde klas werkten we met psychologische thema's. We lazen teksten van Freud en andere invloedrijke personen. Vervolgens was het de bedoeling dat we een boek kozen met een centraal psychologisch probleem of karakter. Ik heb gekozen voor het boek 'zolang er leven is' van Renate Dorrestijn.
Renate Dorrestein – Zolang er leven is
Anna Roos
genre: psychologische roman
aantal bladzijdes: 320
uitgeverij: Contact
plaats: Amsterdam/Antwerpen
jaar eerste druk: 2004
Over de schrijfster
Op
25 januari 1954 werd een nu befaamde schrijfster, Renate Dorrestein, geboren.
Ze groeide op in Amsterdam in een katholiek gezin. Ze begon al op jonge
leeftijd te schrijven. In 1972 haalde ze haar gymnasiumdiploma waarop ze
besloot niet te gaan studeren, maar te werken als verslaggeefster bij een
weekblad: Panorama. In1977 stopte ze
en ging ze columns schrijven voor andere bladen zoals De Tijd. Hiermee greep ze de aandacht van het Nederlands publiek
als journalist. Maar wat ze het liefst wou doen is het schrijven van romans. Na
veel pogingen om haar boeken te publiceren lukte dat voor het eerst in 1983 met
haar boek Buitenstaanders. Ze werd
hiermee succesvol en veel boeken volgden. De thema’s die centraal staan in haar
boeken zijn meestal maatschappelijke
kwesties, dit spreekt een groot publiek aan, zowel nationaal als
internationaal. Zo werd zij in 1991 uitgenodigd om mee te werken aan een bekend
project: International Writers’ Program op de University of Iowa en werden haar
boeken verfilmd in Duitsland. Renate Dorrestein kreeg veel prijzen, onder
anderen de Libris
Literatuurprijs, de AKO Prijs, de
Trouw/NS publieksprijs, de International IMPAC Dublin Literary Award en de Annie Romein Prijs. In 1997 mocht ze het
jaarlijkse Boekenweekgeschenk schrijven, genaamd Want dit is mijn lichaam.
Verhaal
Elk
jaar rond de zomertijd komen drie gezinnen samen en houden zij een reünie. Dit
startte door de drie vrouwen uit het gezelschap, zij zijn beste vriendinnen.
Deze zomer ontbreekt een van hen: Veronica is overleden aan een ziekte. Haar man,
Laurens, is nog in diepe rouw en dat weerklinkt zeker in het boek. Het gezin waarover
het meest wordt verteld, bestaat uit Gwen, Timo en hun vijf kinderen. De derde
vriendin heeft net haar man, Frank, verlaten en een nieuwe man, Leander,
daarvoor in de plaats meegenomen. Dat zag niemand aankomen, dus in eerste
instantie vallen Leander en zijn nogal helse gothic dochter niet in de smaak.
Aan het begin van hun week besluiten de drie gezinnen te gaan picknicken, het
is immers heerlijk weer. In de tijd dat de volwassenen verhalen uitwisselen,
doen de kinderen hetzelfde. Niels vertrouwt Leanders dochter Yara totaal niet,
ze probeert geesten op te roepen; ze ziet er apart uit en ze spreekt brutale
taal. In een bijzonder gesprek tussen de kinderen grapt Yara dat ze Babette wel
zou willen opeten. Niels echter, neemt dit serieus en wil haar beschermen. Als
op een gegeven moment baby Babette verdwijnt, is het voor iedereen een raadsel
waar ze kan zijn. Maanden hoort men van niets, en al die tijd is er één
jongetje dat denk dat hij de beste beslissing heeft genomen door haar te
beschermen voor die monsterlijke Yara.
Personages
v Laurens: in diepe rouw door de dood van zijn geliefde vrouw
Veronica, voelt zich heel erg betrokken bij de verdwijning omdat hij mede
verantwoordelijk was.
v Niels: zoontje van Laurens, maakt zich vaak zorgen, doet zich
iets volwassener voor dan zijn leeftijdsgenoten, draagt altijd een gevoel van
verantwoordelijkheid.
v Toby: zoontje van Laurens, niet zo’n denker als Niels.
v Beatrijs: staat altijd klaar voor Gwen in tijden van stress
en paniek, is niet de aller slimste, zegt dingen soms op een andere manier dan
ze bedoelde, maakt vaak beslissingen zonder erover na te denken (bijvoorbeeld:
scheiden van Frank en een week later met Leander aan komen zetten).
v Frank: voormalige man van Beatrijs.
v Leander: heel zorgzaam tegenover Beatrijs, een beetje
zweverig; hij is een ziener en gebruikt zijn gaven om te checken of Babette nog
in leven zou zijn, wordt niet gelijk met open armen ontvangen door deze aparte
trekjes, lijkt het altijd bij het juiste eind te hebben en is altijd kalm.
v Yara: de puberdochter van Leander, volledig gekleed in gothic
stijl en gelooft in geesten met alles erop en eraan, maakt andere mensen
hierdoor bang (inclusief de kinderen), eigenwijs, onaangepast en opzoek naar
zichzelf.
v Gwen: sociaal in het opzicht dat ze altijd alles doet om
mensen tevreden te stellen, heeft weinig inlevingsvermogen; soms komen haar
zinnen er botter uit dan ze bedoelde, heeft moeite met het uitten van haar
gevoelens, verandert halverwege het boek van vrij nuchter naar wantrouwend.
v Timo: ziet overal het positieve van in, neemt dingen niet te
zwaar, raakt toch wel vaak in paniek bij de verdwijning van zijn dochter en
probeert zoveel mogelijk te helpen; dit wordt niet altijd gewaardeerd.
v Klaar en Karianne: tweelingdochters van Timo en Gwen.
v Marise en Marleen: tweelichtdochters van Timo en Gwen,
trekken het meest op met Bobbie.
v Babette: het vermiste baby’tje van Gwen en Timo, normaal erg
aanwezig; ze maakt veel geluid.
v Bobbie: zus van Timo, nogal op zichzelf, moet niets hebben
van nieuwe mensen (in dit geval de nieuwe verschijning van Beatrijs), heeft
haar mening over alles klaar en is ervan overtuigd dat dit de juiste is, gek op
Babette.
Setting
Het
grootste deel van het boek speelt zich bij af bij het vakantiehuisje van Gwen
en Timo en de omgeving. Het speelt zich af in het nu, dat is te zien aan
kenmerken van deze tijd zoals bepaalde series op TV waar Yara over praat. Het
verhaal speelt zich niet helemaal op chronologische volgorde af; soms zijn er
grote stukken flashback waar je als lezer volledig naar een andere periode
wordt getrokken.
Vertelperspectief
Het
verhaal wordt gekenmerkt door een meervoudig vertelperspectief: er wordt
verteld vanuit Beatrijs, Niels, Gwen en Laurens. Vaak zijn dit gedachtes. De
rest wordt verteld vanuit een onopvallende vertelstem.
Thematiek en Moraal
Thema’s
die een rol spelen zijn onder anderen hoop, onzekerheid, (familie)relaties en
vriendschap. Er is zowel hoop als onzekerheid door de verdwijning van Babette;
telkens krijgt Gwen nieuwe hoop door tekenen en vondsten, maar vaak zijn ze
onterecht en wordt ze teleurgesteld. Die teleurstelling draait vervolgens om
tot een zekere wanhoop en desillusie: een climax. Ondertussen, terwijl men
zoekt, komen steeds meer stukjes informatie uit het verleden terug. Dit zijn
allemaal gebeurtenissen die de gezinnen samen meemaakten. Zo komen zowel
conflicten als vriendschappelijke daden aan het woord en als lezer begin je
steeds beter te begrijpen waarom personages doen zoals ze doen. De moraal van
het verhaal is volgens mij dat hoop en desillusie gepaard gaan: je kunt geen
hoop hebben zonder een wantrouwende ondertoon. Daarbij zijn vrienden en familie
heel belangrijk om, hoe de uitkomst ook is, te zorgen voor geruststelling. Als
je deze niet hebt, heb je ook geen hoop.
In verband met moeder-kindrelaties
Dit
boek wordt van de vier boeken uit dit verslag waarschijnlijk het minst
gekenmerkt door ons thema. Ik had verwacht dat moeder-kindconnecties meer
centraal zouden staan toen ik het verhaaltje op de achterflap las. Hier heb ik
dus weer van geleerd dat een boek een totaal andere wending kan nemen dan het
lijkt. Wel zijn er enkele aspecten te zien waarin moeder en kind belangrijk
zijn. Zo zie je bij de toch tamelijk nuchtere Gwen dat zelfs zij paniekbuien
krijgt door het gemis van haar dochtertje. Pas nu het noodlot haar treft komt
een andere Gwen naar boven met een soort overlangen om haar kleine meisje terug
te vinden. Daar tegenover zie je ergernis van Gwens kant naar de dochter van
Leander: een typisch voorbeeld van een helse puberdochter die alles doet wat ze
niet zou moeten doen. Deze twee soorten connectie tussen moeder en kind zijn
kenmerkend voor het thema dochters en moeders in het algemeen.
Abonneren op:
Posts (Atom)

