vrijdag 15 mei 2015

Apenland (boekenlijstboek 6)

Tommy Drop, 7 jaar oud, was een brave jongen met een enorme bos bruine krullen. Hij was er zelf heilig van overtuigd dat hij een brave knul was. Daar was dan ook alles mee gezegd. 
Laten we het erop houden dat hij alles wat hij moest, aan zijn laars lapte en alles wat hij - als compensatie bedoeld - mocht, met beide handen aangreep. Zo gebeurde het dat hij op een namiddag na het stelen van een snoepje en een klap in zijn gezicht, besloot op de rug van een duizendpoot te klimmen. 
"Als je meegaat ben je heel de dag weg, vind je dat niet erg?", vroeg de duizendpoot voor de zekerheid. Tommy antwoordde licht geïrriteerd "Jahaaa, meneer de rups, loop maar". Nu was het de beurt van de duizendpoot om geïrriteerd te raken. "Ik ben geen rups, jongeman, en daar ben ik trots op. Als je dat nog een keer zegt, geef ik je met al mijn negenduizend negenhonderdnegenennegentig pootjes een rammel op je harses!" Zelfs voor bastaard Tommy Drop was dat een waarschuwing die voldeed. Zwijgend stapte hij op de wat slijmerige rug van de duizendpoot. "Je bent de eerste die met me mee gaat, weet je. Ik heb altijd al kinderen die gek werden van grote mensen willen rondleiden. Ik noem het vluchtpsychologie. Soms is het gewoon beter om even afstand te houden, begrijp je?" Verward door het besef waar hij nou eigenlijk mee bezig was, knikte tommy. Het viel hem voor het eerst op dat de duizendpoot heupen had. Ze wiegden zachtjes op en neer terwijl een oorverdovend slijmerig geluid van het kruipende voortbewegen op de achtergrond speelde. "Meestal zeggen ze dat ze niet mee mógen, omdat hun ouders ze geleerd hebben dat ze niet met vreemden mee mogen gaan, snap je?" Tommy antwoordde vastbesloten - hij hield wel van een weerwoord - dat hij dat nog nooit had gehoord in zijn huis. "Mijn vader nodigt heel vaak vreemden uit. Elke maandag komt er een andere mevrouw bij ons langs. Papa zegt dat het de schoonmaakster is, maar zij is denk ik een beetje lui, want ons huis ligt altijd in het stof!" Terwijl Tommy - duidelijk te jong om de situatie te begrijpen - luid en hoog giechelde, hield de duizendpoot wijselijk zijn mond. 
De duizendpoot stapte flink door en schraapte zijn keel om van onderwerp te wisselen. "Zie je die boom daar in de verte? Daar gaan we naar binnen. Het begin is nogal stijl, dus daar zullen we moeten rollen. En rollen, dat deden ze. De duizendpoot rolde zich helemaal op en Tommy voelde zich net een stukje komkommer in een sushirol. Met een rotvaart zoefden ze het hol in, Tommy had de tijd van zijn leven. Terwijl de duizendpoot - die Tommy door zijn vergelijking wasabi was gaan noemen - her en der zijn thuisomgeving benoemde, gingen ze verder en verder van huis. De omgeving was anders, heel anders dan het groen dat wij hier kennen. Groen, dat was het zeker, maar het was niet dat wat groen hoorde te zijn dat in die gedaante verscheen. Tommy dacht dat hij kleurenblind was geworden, zodra hij in de gaten kreeg dat de normaal hemelsblauwe lucht mintgroen was geworden. Niet veel later merkte hij het blauwe gras, de roze zonnebloemen en de oranje wolken op. Kraaiend van plezier keek hij om zich heen. "Je vind het mooi hé? merkte wasabi een beetje trots op. "Het is dat ik mijn taken daarboven heb, maar anders zat ik hier dag en nacht een beetje de eten en te zitten. Oh wat hou ik toch van eten, en dan het liefst groen eten! Bij ons is groen eten schaars, het eten is altijd groener aan de bovenkant, bij jullie. Je hebt geluk, knaap." Verward keek tommy naar zijn gids. "Groen? Nee hoor, papa maakt meestal geel eten, of rood, of bruin. Dinsdag, zaterdag en vrijdag eten we pizza en woensdag, donderdag en zondag eten we patatjes. Maandag eet ik meestal koekjes uit de voorraadkast, want dan is papa met de schoonmaker op stap en dan komt 'ie laat thuis." Wasabi liep star door en lichtte op zijn tijd wat speciale plekjes toe. Waar hij graag kwam, waar hij woonde, waar hij vroeger naar school ging. "Kijk, daar is de Duizend-en-een-nacht-gedichtenclub. Daar heb ik mijn beste vriend leren kennen. We kennen elkaar al zo lang, dat ik een kriebelig gevoel krijg als ik me voorstel dat het niet zo was". Wasabi glimlachte, het was een hele grote. "Wat zijn jouw hobby's, knaap?" Tommy was eerst stil, maar antwoordde toen met opgeheven hoofd. "Ik heb een hond, eigenlijk was de hond van papa, maar hij had hem in een plastic zak gestopt en ik heb hem toen uit de container gehaald. Ik speel met mijn hondje en soms teken ik. Eigenlijk wil ik op voetbal, maar papa zegt dat dat niet mag, omdat hij me dan moet brengen met de auto en dat er dan scheuren op de auto komen." Met een zucht schuifelde Wasabi richting het eindpunt van de reis. "Ons dorp is niet zo groot, weet je? We zijn al bijna terug. Knaap, ik vond het reuzen aardig. Wat nou, als we vaker afspreken in mijn hol, lijkt je dat wat?" Toen Tommy hem weer op zijn kraaien zette wist Wasabi dat dat een Ja was. Hij zetten hem voor de deur af en Tommy veegde de grootste slijmdraden van zijn broek. "Tot morgen", grijnsde hij. "Tot morgen, knaap", knipoogde Wasabi.

Tommy Drop, 7 jaar oud met een enorme bos krullen, was geen brave jongen, maar daar was lang niet alles mee gezegd.