De laatste weken van de tweede periode in klas 4 kregen wij de tijd ons te verdiepen
in het boek Ik was nooit in Isfahaan,
geschreven door Tommy Wieringa die
onder anderen het befaamde boek Joe Speedboot schreef. Dit alles naar aanleiding van het door hem geschreven boekenweekgeschenk. Het was het de
bedoeling een reactie te geven op Ik was nooit in Isfahaan door een creatief beïnvloede opdracht te maken.
Ik heb er destijds voor gekozen mijn reactie weer te geven in de vorm van een
gedicht geïnspireerd door een hoofdstuk uit het boek, genaamd Briefpapier-Caribisch
Gebied.
Het verhaal samengevat:
De ik-persoon vertelt dat hij als hij in hotels komt
ziet dat mensen de zeepjes en douchemiddelen stelen, soms stelen ze zelfs
handdoeken. Hij echter, neemt het briefpapier mee, met daarop het logo van het
hotel. Al van kinds af aan. Hij schreef hier dan op hoe hij zich voelde, of
iets vrij onbelangrijks wat hij toch even wou opschrijven. Maar omdat hij
zoveel spaarde, was het op gegeven moment onhaalbaar ze allemaal te schrijven.
Vanaf dat moment verdwenen ze allemaal in zijn bureaulade, ongeschreven, daar
is hij mee gestopt. Hij heeft een hele verzameling en blijft sparen omdat hij
het leuk vind om er elke keer weer een aan toe te voegen.
In mijn gedicht heb ik vooral naar voren gebracht dat
de ik-persoon het belangrijk vind om de blaadjes te houden, ondanks het feit
dat ze geen nominale waarde hebben of heel mooi zijn (vaak zijn ze zelfs
verkreukeld en oud omdat ze al die tijd in zijn logeertas hebben gezeten). Het
is voor hem iets wat belangrijk is, omdat hij het al doet vanaf het moment dat
hij als klein jongetje met zijn ouders in een hotel kwam en er voor de eerste
keer eentje meenam. Hiermee legt hij uit wat zijn manier van sparen zo anders
maakt dan de manier van de mensen die de handdoeken stelen, dat vonden wij
fascinerend om te zien. Het verhaaltje is niet lang, maar wel sterk, en draagt
een duidelijke boodschap met zich mee.
Dit specifieke verhaal uit het boek sprak mij
aan, omdat ik zelf ook altijd brieven schrijf met een goede vriendin van mij. Niet alleen schrijven we
iedere zomervakantie nog ouderwetse ansichtkaarten met ‘zonnige groetjes’ naar
familie, wij schrijven echte brieven naar elkaar. Dit doen we als sinds 2012 en
we hebben er al een stuk of 60 in totaal. Dit maakt dat het verhaal betekenis voor mij heeft.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten