De afgelopen weken heb ik me verdiept in het boek 'De Engelenmaker' van Stefan Brijs. Gisteren eindigde ik dit proces met een gesprek in een leesgroep, een groep mensen die ieder voor zich datzelfde boek hebben gelezen. Hier volgt et verslag dat wij opbouwde:
Verwachting
''Onze verwachting waren dat het een goed boek zou
zijn, ten dele omdat meneer Kroon het ons had aangeraden. Uiteindelijk
vond de helft van ons groepje het boek heel leuk en de andere 2 vonden
het verhaal wat minder, maar goed genoeg om het tot het einde te lezen.''
Titelverklaring
''Het boek heet De Engelenmaker. Wij denken dat dat de titel is, omdat de drie klonen vernoemd zijn naar de wraakengelen en Victor Hoppe ze heeft gemaakt. Hij was dus de maker van de engelen. De keuze voor engelen was zo, omdat hij God wilde overtreffen. Victor Hoppe wilde zelf leven geven en toen dat lukte, heeft hij ze engelen genoemd."
Personages en karakters:
"Victor Hoppe was de man die de drie klonen heeft gemaakt. Hij was een vreemde man, redelijk excentriek, dit werd veroorzaakt door het syndroom van Asperger, maar ook door zijn jeugd. Hij heeft ontzettend veel meegemaakt en is daardoor gevormd. Hij is ontzettend slim, maar ook introvert, waardoor bijvoorbeeld in het klooster de zusters niet wisten dat hij kon lezen.
De vader van Victor Hoppe, Karl Hoppe, werd ontzettend beïnvloed door zijn vrouw. Hij deed daardoor dingen die hij eigenlijk niet wilde doen. Later kreeg hij daar spijt van, maar hij wist niet hoe hij het moest oplossen en hij maakte het zichzelf erg lastig. Tevens kon hij erg impulsief zijn, bijvoorbeeld door Victor Hoppe van het klooster af te halen.
Een persoon dat erg belangrijk is geweest voor Victor is Marthe. Marthe was een jonge zuster in het klooster. Ze was de enige die om Victor gaf en leerde hem lezen. Ze was zorgzaam en als ze iets wilde, dan zette ze ook echt door. Ze kon ontzettend tegendraads zijn en inventief.
Rex Cremer heeft Victor ook erg geholpen, wel pas later in het verhaal, maar toch hadden veel dingen niet kunnen gebeuren zonder hem. Hij was een collega van Victor Hoppe en hij hielp hem. Cremer overtuigde de universiteit om Victor Hoppe langer de tijd te geven, maar hij was daarbij ook erg naïef. Hij was in feite Oost-Indisch doof voor bepaalde zaken. Hij kon erg egocentrisch zijn, zoals ook in het boek werd gezegd.
Zeer belangrijke personages waren uiteraard ook de drieling. Michaël, Gabriël en Rafaël zijn geen normale kinderen, maar het zijn drie klonen van Victor Hoppe. Ze zijn ongezond en worden door Victor Hoppe niet gezien als kinderen, maar als onderzoek experimenten. Ze zijn ontzettend leergierig, dit hebben ze van hun vader. Wij denken ook dat deze kinderen veel meer liefde nodig hadden dan ze kregen.
De drieling komt uit een draagmoeder, Rebekka Fischer. Zij wist tot een dag voor de bevalling niet dat ze de drieling droeg, want ze dacht dat ze haar eigen kloon droeg. Ze was wanhopig toen ze het hoorde en heeft toen impulsief gehandeld. Later kreeg ze er spijt van dat ze de drieling niet had gehouden en zoekt ze ze op. Ze hield echt van ze, maar ze was ook ontzettend naïef. Ze bleef daar, terwijl Victor Hoppe eigenlijk gevaarlijk was.
Voordat Rebekka de kinderen opzocht, was er ook nog een oppasser voor de drieling, Frau Maenhout. Ze hield van de kinderen. Ze was zorgzaam, plichtsgetrouw en heeft altijd hoop gehouden."
Setting
"Het verhaal speelt zich af in een klein dorpje, Wolfheim, en in het klooster. De tijd was rond 1980. Kleine dorpjes waren in die tijd nog redelijk afgezonderd en nog niet zo ver in hun tijd als de grotere steden. Wolfheim was ontzettend gelovig en doordat ze eigenlijk nog allen zo naïef waren, kwam er zoveel ongeluk in het verhaal. Men wist niet zo goed wat ze moesten doen, omdat ze veel dingen simpelweg nog nooit hadden gezien."
Perspectief
"Het verhaal werd veelal verteld door Victor Hoppe, maar in feite door bijna alle personages. Je wist van (bijna) iedereen wat ze dachten en deden. Het is een auctoriale verteller. Doordat je alles weet, zie je ook vaak gedachtes die een vooruit verwijzing zijn. Hierdoor worden veel open plekken gevormd, die later weer ingevuld worden. Er zijn kleine open plekken, maar ook grotere die gedurende het verhaal pas worden ingevuld."
Thema en motief
"De Engelenmaker gaat vooral over het geloof. Daarnaast zijn terugkerende thema's klonen, ouderschap, kennis, trauma's, verdenkingen, keuzes en goed/kwaad. Het verhaal gaat erg veel over het geloof en hierdoor is ook het leidmotief God. Andere motieven zijn het getal 3 (drielandenpunt, drieling, om 3 uur aankomen en dergelijke), hazenlip, vader-zoon en roddelen.
Gezamenlijke mening
"Het boek riep bij ons vooral frustratie op. Vaal gebeurde er dingen die door het lot werden bepaald, in negatieve zin. Vooral Victor wordt nooit gespaard. Een goed voorbeeld is als hij net heeft leren lezen en zijn vader dat wil bewijzen aan de mensen om zijn titel als debiel te vervagen. Op het moment zelf kan hij zich er niet toe zetten en het resultaat is tegenovergesteld. Ook wekte het boek geschokte gevoelens op, vooral het einde is voor 2 van ons echt wat te luguber (Victor hangt zichzelf aan het kruis, als Jezus). Sommigen van ons vonden het boek eerder lelijk dan mooi door de negatieve sfeer die als een rode draad door het boek loopt. De boodschappen zijn nooit om het goede te volgen, maar juist om alles aan de kant te zetten voor de waarheid en die waarheid boven het eigen geluk te stellen. Het boek kwam over als een aangepaste realiteit: de dingen die gebeuren zouden zo gebeurd kunnen zijn alleen sommige dingen zijn aangepast om het verhaal beter in het christelijke jasje te laten passen. Dit nemen we de schrijver niet kwalijk, maar het maakt het verhaal wel minder geloofwaardig. Een voorbeeld is dat er op gegeven moment drie muizen worden gekloond (drie is om het heilige getal te laten weerklinken). Later lukt het geen enkele keer meer muizen te klonen. Het is voor ons niet realistisch dat het er eerst drie zijn en later geen enkele meer. Dan had hij beter het getal een kunnen kiezen, maar hij koos drie voor het christelijke aspect. Al deze dingen bij elkaar opgeteld, was het boek voor ons prima, maar niet uitmuntend. We kunnen ons goed voorstellen dat veel mensen het fantastisch vinden, omdat het boek goed opgebouwd is - er is een duidelijke spanningsboog en de hoofdstukken zijn logisch en volgbaar geschikt - en overal zeer goed over na is gedacht. Dit vinden wij zelf ook, alleen de inhoudelijke waarde was het voor ons niet helemaal en de boodschap vinden wij persoonlijk het belangrijkst aan een boek."
De hierboven te lezen discussie liep vrijwel vlekkeloos. Helene was onze gespreksleider. Eigenlijk eb ik niks op de bespreking aan te merken. We waren het op veel vlakken niet eens omdat we anders naar het boek hadden gekeken, ieder merkte andere dingen op. Dit was fascinerend, we hebben dingen van elkaar gehoord die we ieder voor zich niet hadden opgemerkt. Zo merkte Helene op dat het getal 3 heel de tijd voorkwam, toen ik erover na ging denken zag ik in hoe raar het was dat het mij niet eerder opviel. Ik heb geleerd van deze opdracht dat je een boek anders kan interpreteren. Wat voor jouzelf vanzelfsprekend is, kan bij een ander heel anders zijn overgekomen.
Het boek had leesniveau 4 á 5. Ik vond de schrijfstijl van Brijs heel fijn, de zinnen zijn goed te volgen. Ik ben niet zo'n snelle lezer, dus dat is belangrijk voor mij. Niveau 4/5 past heel goed bij mij. Zodra het niveau 6 wordt, merk ik dat ik het te ver vind gaan. Ook qua onderwerp. Vaak draait de sfeer dan om in ofwel wetenschappelijk ofwel negativiteit, bij 4 is de boodschap vaak positiever en daar geef ik om. Ik zou als volgende boek graag de Verdronkene lezen van Margriet de Moor.
Titelverklaring
''Het boek heet De Engelenmaker. Wij denken dat dat de titel is, omdat de drie klonen vernoemd zijn naar de wraakengelen en Victor Hoppe ze heeft gemaakt. Hij was dus de maker van de engelen. De keuze voor engelen was zo, omdat hij God wilde overtreffen. Victor Hoppe wilde zelf leven geven en toen dat lukte, heeft hij ze engelen genoemd."
Personages en karakters:
"Victor Hoppe was de man die de drie klonen heeft gemaakt. Hij was een vreemde man, redelijk excentriek, dit werd veroorzaakt door het syndroom van Asperger, maar ook door zijn jeugd. Hij heeft ontzettend veel meegemaakt en is daardoor gevormd. Hij is ontzettend slim, maar ook introvert, waardoor bijvoorbeeld in het klooster de zusters niet wisten dat hij kon lezen.
De vader van Victor Hoppe, Karl Hoppe, werd ontzettend beïnvloed door zijn vrouw. Hij deed daardoor dingen die hij eigenlijk niet wilde doen. Later kreeg hij daar spijt van, maar hij wist niet hoe hij het moest oplossen en hij maakte het zichzelf erg lastig. Tevens kon hij erg impulsief zijn, bijvoorbeeld door Victor Hoppe van het klooster af te halen.
Een persoon dat erg belangrijk is geweest voor Victor is Marthe. Marthe was een jonge zuster in het klooster. Ze was de enige die om Victor gaf en leerde hem lezen. Ze was zorgzaam en als ze iets wilde, dan zette ze ook echt door. Ze kon ontzettend tegendraads zijn en inventief.
Rex Cremer heeft Victor ook erg geholpen, wel pas later in het verhaal, maar toch hadden veel dingen niet kunnen gebeuren zonder hem. Hij was een collega van Victor Hoppe en hij hielp hem. Cremer overtuigde de universiteit om Victor Hoppe langer de tijd te geven, maar hij was daarbij ook erg naïef. Hij was in feite Oost-Indisch doof voor bepaalde zaken. Hij kon erg egocentrisch zijn, zoals ook in het boek werd gezegd.
Zeer belangrijke personages waren uiteraard ook de drieling. Michaël, Gabriël en Rafaël zijn geen normale kinderen, maar het zijn drie klonen van Victor Hoppe. Ze zijn ongezond en worden door Victor Hoppe niet gezien als kinderen, maar als onderzoek experimenten. Ze zijn ontzettend leergierig, dit hebben ze van hun vader. Wij denken ook dat deze kinderen veel meer liefde nodig hadden dan ze kregen.
De drieling komt uit een draagmoeder, Rebekka Fischer. Zij wist tot een dag voor de bevalling niet dat ze de drieling droeg, want ze dacht dat ze haar eigen kloon droeg. Ze was wanhopig toen ze het hoorde en heeft toen impulsief gehandeld. Later kreeg ze er spijt van dat ze de drieling niet had gehouden en zoekt ze ze op. Ze hield echt van ze, maar ze was ook ontzettend naïef. Ze bleef daar, terwijl Victor Hoppe eigenlijk gevaarlijk was.
Voordat Rebekka de kinderen opzocht, was er ook nog een oppasser voor de drieling, Frau Maenhout. Ze hield van de kinderen. Ze was zorgzaam, plichtsgetrouw en heeft altijd hoop gehouden."
Setting
"Het verhaal speelt zich af in een klein dorpje, Wolfheim, en in het klooster. De tijd was rond 1980. Kleine dorpjes waren in die tijd nog redelijk afgezonderd en nog niet zo ver in hun tijd als de grotere steden. Wolfheim was ontzettend gelovig en doordat ze eigenlijk nog allen zo naïef waren, kwam er zoveel ongeluk in het verhaal. Men wist niet zo goed wat ze moesten doen, omdat ze veel dingen simpelweg nog nooit hadden gezien."
Perspectief
"Het verhaal werd veelal verteld door Victor Hoppe, maar in feite door bijna alle personages. Je wist van (bijna) iedereen wat ze dachten en deden. Het is een auctoriale verteller. Doordat je alles weet, zie je ook vaak gedachtes die een vooruit verwijzing zijn. Hierdoor worden veel open plekken gevormd, die later weer ingevuld worden. Er zijn kleine open plekken, maar ook grotere die gedurende het verhaal pas worden ingevuld."
Thema en motief
"De Engelenmaker gaat vooral over het geloof. Daarnaast zijn terugkerende thema's klonen, ouderschap, kennis, trauma's, verdenkingen, keuzes en goed/kwaad. Het verhaal gaat erg veel over het geloof en hierdoor is ook het leidmotief God. Andere motieven zijn het getal 3 (drielandenpunt, drieling, om 3 uur aankomen en dergelijke), hazenlip, vader-zoon en roddelen.
Gezamenlijke mening
"Het boek riep bij ons vooral frustratie op. Vaal gebeurde er dingen die door het lot werden bepaald, in negatieve zin. Vooral Victor wordt nooit gespaard. Een goed voorbeeld is als hij net heeft leren lezen en zijn vader dat wil bewijzen aan de mensen om zijn titel als debiel te vervagen. Op het moment zelf kan hij zich er niet toe zetten en het resultaat is tegenovergesteld. Ook wekte het boek geschokte gevoelens op, vooral het einde is voor 2 van ons echt wat te luguber (Victor hangt zichzelf aan het kruis, als Jezus). Sommigen van ons vonden het boek eerder lelijk dan mooi door de negatieve sfeer die als een rode draad door het boek loopt. De boodschappen zijn nooit om het goede te volgen, maar juist om alles aan de kant te zetten voor de waarheid en die waarheid boven het eigen geluk te stellen. Het boek kwam over als een aangepaste realiteit: de dingen die gebeuren zouden zo gebeurd kunnen zijn alleen sommige dingen zijn aangepast om het verhaal beter in het christelijke jasje te laten passen. Dit nemen we de schrijver niet kwalijk, maar het maakt het verhaal wel minder geloofwaardig. Een voorbeeld is dat er op gegeven moment drie muizen worden gekloond (drie is om het heilige getal te laten weerklinken). Later lukt het geen enkele keer meer muizen te klonen. Het is voor ons niet realistisch dat het er eerst drie zijn en later geen enkele meer. Dan had hij beter het getal een kunnen kiezen, maar hij koos drie voor het christelijke aspect. Al deze dingen bij elkaar opgeteld, was het boek voor ons prima, maar niet uitmuntend. We kunnen ons goed voorstellen dat veel mensen het fantastisch vinden, omdat het boek goed opgebouwd is - er is een duidelijke spanningsboog en de hoofdstukken zijn logisch en volgbaar geschikt - en overal zeer goed over na is gedacht. Dit vinden wij zelf ook, alleen de inhoudelijke waarde was het voor ons niet helemaal en de boodschap vinden wij persoonlijk het belangrijkst aan een boek."
De hierboven te lezen discussie liep vrijwel vlekkeloos. Helene was onze gespreksleider. Eigenlijk eb ik niks op de bespreking aan te merken. We waren het op veel vlakken niet eens omdat we anders naar het boek hadden gekeken, ieder merkte andere dingen op. Dit was fascinerend, we hebben dingen van elkaar gehoord die we ieder voor zich niet hadden opgemerkt. Zo merkte Helene op dat het getal 3 heel de tijd voorkwam, toen ik erover na ging denken zag ik in hoe raar het was dat het mij niet eerder opviel. Ik heb geleerd van deze opdracht dat je een boek anders kan interpreteren. Wat voor jouzelf vanzelfsprekend is, kan bij een ander heel anders zijn overgekomen.
Het boek had leesniveau 4 á 5. Ik vond de schrijfstijl van Brijs heel fijn, de zinnen zijn goed te volgen. Ik ben niet zo'n snelle lezer, dus dat is belangrijk voor mij. Niveau 4/5 past heel goed bij mij. Zodra het niveau 6 wordt, merk ik dat ik het te ver vind gaan. Ook qua onderwerp. Vaak draait de sfeer dan om in ofwel wetenschappelijk ofwel negativiteit, bij 4 is de boodschap vaak positiever en daar geef ik om. Ik zou als volgende boek graag de Verdronkene lezen van Margriet de Moor.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten