maandag 30 september 2013

(klas 3) Leesautobiografie

''Een stapje dichter naar een wereld waarin je je compleet kunt identificeren in een ander. Waarin je je voordoet als een tegengestelde personage en toch jezelf kunt zijn. Het mooie aan een boek vind ik dat je tijdelijk kunt ontsnappen naar een andere omgeving die je zelf uitkiest''

Ik heb van kinds af aan een duidelijke voorkeur gehad voor bepaalde boeken. Ik vind het fijn om een boek te lezen waar ik blij van wordt, of een boek dat zo mooi geschreven is dat ik me heel goed in kan leven in de personages. Een boek dat te tragisch is, of erg moeilijk leest, voldoet hier niet aan. Al hebben deze boeken een zeer goede naam of heeft bijna iedereen het gelezen, nog geldt dat ik graag boeken lees die me naar een plek brengen waar ik graag wil kijken. Zo lees ik graag genres als liefdesverhalen, boeken die net iets afdwalen van de werkelijkheid (maar tot een niveau dat men het amper door heeft), het liefst boeken uit de eigen tijd, boeken met een vleugje drama of spanning en boeken met een vergelijkbaar leven als het mijne. Het belangrijkst is voor mij de locatie van een boek. Ik ben een meisje dat graag weet waar ze staat, waar ze aan toe is. Ik kan me pas op mijn gemak voelen op het moment dat ik me thuis voel. Of het een uitgestrekt landschap met watervallen of hartje Londen betreft is niet van belang. Het gaat voor mij om de sfeer die er is. Als een boek begint met een duidelijke omschrijving van de omgeving voel ik me op mijn plek, en lees ik het boek van A tot Z. Ook vind ik het erg belangrijk een bepaalde band met de hoofdpersoon te hebben. Is deze er niet, en voel ik geen enkele klik met de personages, dan is er een grote kans dat ik in hoofdstuk 1 al aanvoel dat het niks voor mij is.

Het ene boek maakt meer indruk op je dan het ander. Sommigen doen me weinig, anderen blijven je hele leven hangen. Zo heb ik een van mijn eerste 'echte' boeken ervaren als misschien wel de mooiste ooit: de gebroeders Leeuwenhart door Astrid Lindgren (uitgave 1973). Ik vind dat het verhaal zo prachtig is geschreven. Ik denk dat ik na dit boek gelijk wist dat het de genre is waar ik van houd. Het boek bevat namelijk precies de kenmerken als ik zojuist heb omschreven: de locatie is te mooi om waar te zijn. De des betreffende broertjes zijn overleden en gaan als het ware een tweede dimensie in, waar alles mooier is dan mogelijk, maar zodanig dat het niet onrealistisch klinkt. Ik heb ongelofelijk veel sympathie voor de hoofdpersonen en het boek is zo geschreven alsof je er zelf naast staat. Ik zie de gebroeders Leeuwenhart echt als een van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb. Het heeft in ieder geval de meeste indruk op mij gemaakt. Een ander boek dat ik prachtig vond, overigens van dezelfde schrijfster, is Ronja de roversdochter.

Een minder goede indruk heeft een boek  van Tiny Fisscher op mij gemaakt: over van alles maar vooral over de liefde. Dit komt mede doordat je de situatie van zo dichtbij ziet, dat je hetzelfde voelt als de personages. Op zich is dat juist een hele mooi kenmerk, maar het verhaal is voor mij net wat te droevig en ingrijpend. De hoofdpersoon ziet aura's en de manier waarop ze zich voelt bij het zien van zo'n aura is erg realistisch omschreven. Soms voelt het heel kil en koud aan. Dit bevalt mij niet, ik wordt er niet blij of nieuwsgierig van, maar ga me er vervelend door voelen. Dat is het laatste wat ik zoek in een boek.

Vroeger toen ik meer tijd had om te lezen las ik veel. Soms meerdere boeken per week. Ik las vaak op de bank met een kruik en een kopje thee. Dat was in de periode dat school nog een relatief kleine tijd innam in het leven. Inmiddels ben ik mijn school heel serieus gaan nemen en kom ik amper toe aan lezen. De boeken die ik lees zijn meestal voor school. Ik kom steeds minder toe aan leestijd voor mezelf, omdat ik relatief een langzame lezer ben, Ik lees bijvoorbeeld vaak zinnen overnieuw omdat ik vaak moeite heb het meteen in me op te nemen. Maar als ik toekom aan het lezen van een boek geniet ik er even veel van als vroeger. Ik baal er heel erg van dat het me niet lukt er meer tijd voor vrij te maken. Als ik nu lees, lees ik 's avonds voor ik ga slapen.

De boeken die ik lees kies ik niet op dezelfde manier uit. Ik laat me graag verrassen door naar de bieb te gaan en gewoon te zoeken tussen de rekken. Ik lees ook vaak bepaalde titels die mij via-via zijn aangeraden. Deze vallen alleen vaak onder de (volwassen) Chick lits (vb. De Duivel draagt Prada). Ook lees ik graag boeken waar mijn moeder vroeger dol op was. Deze zijn vaak iets verouderd. Dit zijn de boeken die ik vaker zou willen lezen, maar waar ik weinig tijd voor heb.

Mijn leesniveau zou ik plaatsen tussen niveau 2 en 3. Niveau 2 wordt omschreven als een boek waar je je fijn bij voelt, dat dus niet te veel complicaties bevat. Dit klopt in zekere zin. Het is alleen niet zo dat een boek geen diepgang hoeft te hebben. Het laatste wat ik graag lees is een simpel boek. Ik vind het alleen fijn als er duidelijk is aangegeven welke sfeer en situatie er is. Ook houdt ik er van als ik vrolijk wordt van een boek, of als ik erdoor ga nadenken. Dit betekent absoluut niet dat het boek simpel moet zijn.

Ik kijk er in principe naar uit om te gaan lezen voor mijn lijst. Dit is namelijk een soort verplichting om boeken te lezen waar ik normaal gesproken geen 'tijd' voor zou hebben. Ook vind ik het fijn om te weten wat voor soort boeken men zo mooi vindt en waarom. Ik lees namelijk geen literatuur, niet uit mijzelf. Ik verwacht niet dat de boeken me altijd zullen aanspreken, wat het weer minder leuk maakt de boeken te lezen. Maar ik zie het als een uitdaging die ik graag met beide handen aangrijp.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten